zdziwniej

kochajmy syrenki :)

2012-01-31T16:46:00.002+01:00

Pojęcia nie mam, która jest która.
I nie wiedziałam, że zaśpiewały razem.

to był świat...

2012-01-31T14:15:00.022+01:00

Na coś takiego trafiłam, poszukując octu toaletowego :)

Poradnik higieniczno-kosmetyczny z 1897

Jest to broszura reklamowa, która ukazuje
jakich kosmetyków używały ówczesne panie.
(znajdzie się tam też coś dla panów)

1. Woda toaletowa z zapachem fiołkowym
(...) do elegancyi dzisiaj należy usunąć wszelki odór ciała,
a zastąpić go wonią kwiatów odznaczających się
przyjemnym i pociągającym zapachem. Woda toaletowa czyni zadość
wszelkim wymaganiom i kosztuje tylko - 2 kor.

2. Mydło wschodnich piękności,
zaleca się nie tylko wykwintnym i trwałym zapachem,
ale nadto posiada znakomite własności
spędzania zmarszczek, wydelikatnia i bieli płeć - 1 kor., 60 gr.

3. Proszek do czyszczenia paznogci,
nadaje białości i różowego odcieniu paznogciom - pudełko - 50 gr.

4. Wiolin,
usuwa pocenie się rąk, pach i nieprzyjemny odór potu - 1 kor., 20 gr

5. Ocet toaletowy,
zmieszany z wodą używa się do rozcierania ciała,
do płukania ust i kadzenia w pokojach, jest to bardzo przyjemny
i odświeżający środek, flakon mały 1 kor

6. Wyskok mydlany,
do mycia głowy usuwa łupież, oczyszcza skórę
i włosy od potu i tłuszczu, cena flakonu - 1 kor.

7. Ocet aromatyczny,
używa się do odświeżania i odwonienia powietrza
w pomieszkaniach, cena flakonu - 60 gr

8. Ocet salonowy,
specjalnie używa się jako kadzidło, za pomocą rozpylacza
lub do polewania na rozżarzoną blachę, flakon 50 gr.

9. Pastylki aromatyczne do ust,
dla nadania przyjemnego odoru jamie ustnej
przy mówieniu i oddychaniu - pudełko 1 kor

10. Grysik migdałowy do mycia rąk,
wygładza, wybiela i wydelikatnia naskórek - pakiecik po 4-8 gr.

11. Skrobaczki do języka
- 1 kor., 30 gr

12. Brylantyna,
olejek wyskokowy, przyjemnie pachnący, odświeża, nadaje miękkości
i piękny połysk brodzie, flakon - 1 kor.

13. Brylantyna krystaliczna
w słoikach i tubach do pomadowania wąsów i bokobrodów

14. Pomada orzechowa,
używa się na ściemnianie włosów - 2 kor.

15. Puder popielaty,
do pudrowania włosów na kolor popielaty bardzo efektowny, pudełko - 1 kor.

16. Woda ateńska
używa się do skrapiania włosów. Zapobiega tworzeniu się łupieżu,
włosom nadaje przyjemny fiołkowy zapach, piękny połysk i świeżość, flakon 20 gr.

Zaczerpnięte z:
A. Lisak: Miłość, kobieta i małżeństwo w XIX wieku
Warszawa 2009

koronkomroźnie

2012-01-28T16:44:00.002+01:00

Styczniowy poranek w Krakowie. Najpiękniejsze, mroźne kwiaty za oknem.

para nasycona

2012-01-27T11:01:00.003+01:00

Para nasycona -
słowa Jan Wołek, muzyka Jerzy Satanowski

Oni, to para nasycona
I życia im zostały ścinki
Łez nie zebrane winogrona
Zeschłe na twarzach, jak rodzynki

On za horyzont ma niewiele
Ona staruszka, jutro wdowa
Ona, to niegdysiejsze ziele
A dzisiaj igła kaktusowa

I nie zawaha się wahadło
I nie zatrzymasz piasku godzin
I Ty ogłosisz swą upadłość
Bo nie będziemy wiecznie młodzi
Lecz kiedy przyjdzie niepogoda
I te nieodwracalne chłody
Mów do niej, że jest ciągle młoda
Tylko jej suknie wyszły z mody

Im teraz bardziej czas się dłuży
Różaniec z sekund śledzą skrycie
Już spakowani do podróży
Za którą zapłacili życiem

I Ona trzyma go za rękę
I siedząc na kuferku łachów
Coraz to pyta z nagłym lękiem:
Czy nie zapomniał zabrać szachów?

I nie zawaha się wahadło
I nie zatrzymasz piasku godzin
I Ty ogłosisz swą upadłość
Bo nie będziemy wiecznie młodzi
Lecz kiedy przyjdzie niepogoda
I te nieodwracalne chłody
Mów do niej, że jest ciągle młoda
Tylko jej suknie wyszły z mody

kto da więcej?

2012-01-27T05:47:00.005+01:00

tu link do artykułu <----

No i rozgorzała dyskusja w sieci.

Zapoznałam się z tekstem. Mam ambiwalentne uczucia, ale... ktoś, dawno temu, powiedział, że każda rzecz, przedmiot, praca (sprzedawane) są dokładnie tyle warte, ile ktoś jest skłonny zapłacić. Jeśli taka sobie malarka sprzedaje swoje dzieła za bajońskie sumy, przy czym pieniądze idą z prywatnego konta a nie z kieszeni podatników, niechże sobie zarabia na swoich obrazach te miliony. Nigdzie nie jest powiedziane, że za sto czy dwieście lat nie stanie się klasykiem XXI wieku. Na razie trafiła na języki z powodu lekkiego posmaku skandalu. Bo kto to widział, by miała lepszą sprzedaż od własnego mistrza? Jednak, jak zrozumiałam, chodzi nie tyle o sam fakt popularności, lecz o zbyt niski staż artysty. Do wszystkiego należy dochodzić z trudem, mozołem, latami, popartymi terminowaniem w fachu, wystawami i tak dalej. Widocznie czasy się zmieniły i młode wilki nie muszą już czekać, aż przewodnik stada zrezygnuje z roli przywódcy albo ktoś go wygryzie, tylko same gdzieś tam, opłotkami, w kniejach, borach i lasach zdobywają sobie zwolenników. Wielokrotnie obserwowałam różnego rodzaju konkursy, w których decydujące znaczenie miało głosowanie drogą elektroniczną przez maile lub sms, i niekoniecznie było ono zgodne z ogólnie przyjętymi kryteriami piękna czy użyteczności - ot, wygrywali ci, którzy mieli więcej znajomych, albo potrafili sobie zapewnić szersze reklamowe spektrum. Po raz kolejny udowodniono, jak w tym świecie ważna jest reklama i w jaki sposób ludzie są na nią podatni. Swoją drogą, ciekawe doświadczenie. Szkoda tylko, że faktycznie spycha wartościowe dzieła na plany drugie, trzecie i czwarte, ale zastanawiając się głębiej, jakie są te kryteria subiektywnego odbioru piękna? Dla jednego fiołki pachną boskim aromatem, dla drugiego jest to niemożliwy fetor. Trzeba się pogodzić jedynie z tym, że w dzisiejszych czasach każdą, nawet najbardziej dziwaczną rzecz, da się wypromować za pomocą potężnego narzędzia, jakim jest globalna sieć. Ci, którzy nie posiadają umiejętności sprzedawania się, podnoszą larum. A może powinni zrobić tylko jeden ruch: zainwestować w specjalistę od reklamy? :)

dwa serca, dwa języki

2012-01-20T15:18:00.004+01:00

Jeśli czegoś nie ma w google, znaczy, że nigdy nie istniało i istnieć nie będzie. Howgh.

Zaczynam wątpić, bym kiedykolwiek przeczytała o podobnej przypadłości... a jednak, jednak do wczoraj pewna byłam, że słowa te pochodzą ze znanej wszystkim opowieści "Winnetou". Moim zapamiętanym zdaniem, oznaczało człowieka, który mówi jedno, a robi drugie (coś całkiem innego, niż oznajmiane w słowach). Ostatnio często mi się to zdarza na allegro. Ludzie mają ułatwione zadanie, ponieważ oddano im do dyspozycji narzędzie nie tyle skuteczne, co wkurzające, a mianowicie "ocenę sprzedaży". Oczywiście anonimową. Więc te małe tchórzyki, ponieważ boją się zarobić odwetowego negatywa, oficjalnie wystawiają przecudowne, ociekające miodem opinie ogólnodostępne, a potem heja! jako anonim, z groźnie uniesioną prawicą, z prawidłowych w większości przypadków pięciu gwiazdek nagle robią jedną, dwie lub trzy. Niedawno widziałam kartę kobiety, która dokonuje transakcji idealnych, a wiem to, bo miałam z nią kilka razy przyjemność; tymczasem ktoś, oczywiście obrzydliwy podły człowieczek, zepsuł jej opinię partyzanckimi ocenami, tak absurdalnymi, że gdzieniegdzie zamiast świecić przykładem jako solidne 5, miała nawet 3-4. Ja się dziś dowiedziałam o braku kontaktu ze sprzedającym, i to oczywiście nie z maila od kupującego, tylko z partyzanckiej opinii. Tak się składa, że doskonale wiem, kto ją wystawił, bo od czasu ostatniej oceny (notabene bardzo dobrej) upłynęło kilka dni, a ta krzywdząca była dziś jedyną, więc wszystko jasne, tylko nie rozumiem, jaka była motywacja osoby wystawiającej.

Kojarzy mi się to nieodparcie z modelem chodzącej cnoty "na pokaz", ponieważ osoba ta kupiła książkę o tematyce religijnej. Od lat obserwuję typ zachowania, bardzo popularny w pewnych kręgach: solidne uczęszczanie na niedzielne sumy, wraz z sakramentami, po czym od poniedziałku solidne obrabianie znajomych i nieznajomych! na ławce w parku czy przed domem. I za tydzień powtórka całego cyklu, bo przecież uzyskało się rozgrzeszenie. Jakie to szczęście, że pojawiło się allegro z niezobowiązującym aparatem terroru - jednym są komentarze transakcji, moim zdaniem całkiem bzdurne, bo w większości przypadków całkiem zbędne (po co pisać o czymś, co i tak, z założenia, przebiegło pomyślnie?) a drugim ta własnie ocena sprzedaży, która dotyczy niewiadomoczego, bo co można wywnioskować z suchego "inny powód" gdy ktoś nie raczy go udokumentować? Najlepsza zabawa jest, gdy obdarowany nie poczuwa się do żadnego błędu i w głowę zachodzi, o co chodzi :) w dodatku nie ma się kogo zapytać; desperaci typują kilka osób, potem do nich kierując maile z pytaniami. Pyszne, prawda? No, to tyle o anonimach tu i tam. W każdym razie, ten kto wymyślił anonimowy sposób przekazu, powinien iść do tego samego kotła, co Fenicjanie - za wymyślenie pieniądza. Howgh.

update:
Przypomniałam sobie pewną odrażającą kobiecą postać literacką, z mojej ulubionej Szwai "Zupa z ryby fugu". Z życia wzięte! Wspomniana niewiasta jest zatrudniona na wyższej uczelni, prowadząc co najmniej dwa życia. Jedno na pokaz: nobliwy pracownik naukowy - czyli anioł z brudną twarzą, albowiem posiadając komputer, prowadzi też swego rodzaju grę z sobą samą, wpisując pozytywne i haniebne anonimowe komentarze na stronach szkolnych, podgrzewając atmosferę skandali związanych z niektórymi paniami, też pracownicami uczelni. Swoją drogą, wykreowana postać jest najprawdziwsza ze wszystkich opisanych w powieści i rzeczywiście interesująca. Tak się składa, że na ogół zło budzi większe emocje niż dobro, ale mam cichą nadzieję, że tylko w pewnych kręgach. A kręgi odpowiednie dla takich kobiet, to nie grono naukowe, tylko gdzieś bliżej smolistego kociołka... o ile istnieje :)

bezsenność w Krakowie

2012-01-14T09:05:00.006+01:00

Wbrew temu, co napisałam powyżej, dziś jednak udało mi się wyspać. Za to wstałam skoro świt, około czwartej. Ptaszki ćwierkały cichutko - to znak, że albo nadchodzi wiosna, albo dały się wpuścić w maliny i tylko myślą, że to JUŻ. Ale co miałam zrobić z tak pięknie rozpoczętym dniem? Zwykle o tej porze przewracałam się na drugi bok i dalej spałam. Teraz gwizdnęłam na Nokię i poszłyśmy na spacer. Było pięknie. Niewielkie ślady ludzkich stóp, a także psich. Drzewa ubrane na biało. Śnieg jeszcze nie zdążył ani opaść, ani się roztopić. Złapałam trochę tego nastroju w obiektywie. Najbardziej podobały mi się chmury, zasuwające po nocnym niebie, aż miło. Niestety miałam za słaby aparat, by oddać kolory nocnego nieba, ale i to, co mi wyszło, jest całkiem fajne. No i wreszcie doczekałam się śniegu! Jednak najfajniejszą myślą jest, że jeszcze tylko dwa miesiące - potem wiosna: jak mawiał mój ojciec: styczeń, luty, maj... rezeda, szczaw.

piątek, trzynastego

2012-01-13T05:55:00.001+01:00

Nastrój minionego lata i Kasia Sobczyk.

i po Roku Nowym...

2012-01-01T23:04:00.003+01:00

Dziecko mnie nawiedziło, po raz pierwszy w Nowym Roku. Z fryzurą nową, czy raczej z nowym kolorem. Słodka blondynka na szczęście już znikła, teraz jest lśniąca ciemna czekolada czy coś w tym stylu. Wygląda lepiej, niż przedtem, w jej przypadku ciemne włosy odejmują lat. Znów wróciła do czasów studenckich a nawet końcowolicealnych. Posiedziałyśmy trochę, powspominałyśmy stare dzieje, zjadłyśmy obiad i nagle dzień się skończył. Na szczęście jutro też będzie styczeń :)

wierny jak pies

2011-12-31T23:14:00.001+01:00

Może kogoś zdziwi ten klip, ale dla mnie jest bossski :)
Małe szczurki wyglądają jak małe pieski. Urocze!

No i oczywiście: Szczęśliwego Nowego Roku -------------

a po świętach...

2011-12-28T00:28:00.000+01:00

(by Silveria)

a tak było w wigilię

2011-12-25T17:25:00.002+01:00

Na stole pomarańcze, mandarynki, rozkołysana duża złocista bombka, choinka z terakoty, w środku teelight. Pod choinką ozdobnie zapakowane prezenty. Jedzonko: tradycyjnie - zupa grzybowa (mmmmm pycha) plus grillowany łosoś (świeży!) i sałatka z selera. Do tego kompot śliwkowy, precz z suszonkami - ze śliwek mrożonych. Piernik, sernik. Wielki opłatek, także dla psa. Brak tradycyjnych wielu dań, ale kto by to zjadł? Ogromna porcja łososia zastąpiła wszystko. Świąteczne zapachy, smaki. Płonące małe światełka - wszędzie, gdzie to możliwe. Aromat lasu i szyszek, trochę morskiego powietrza. Dziś jeszcze, w całym domu unosi się duch wczorajszej wieczerzy...

dwie krople świąteczne

2011-12-21T16:00:00.006+01:00

Uwielbiam Ewę Małas - Godlewską od czasu, gdy usłyszałam cudowne wykonanie wokalizy z filmu "Dziewiąte wrota". Tak więc moja ulubiona śpiewaczka operowa i moja ulubiona kolęda. Jeśli ktoś chce posłuchać całkiem innej aranżacji, takiej "na wesoło", może poszukać Niemena. Jednak moim zdaniem ta właśnie, jest przepiękna i najbardziej nastrojowa. Niestety, dostępne w sieci wykonania są niezbyt czyste i nie można rozróżnić poszczególnych słów, dlatego zdecydowałam się umieścić (wyjątkowo) wykonanie Krzysztofa Krawczyka, z jego znakomitą dykcją.

I jeszcze jedna kolęda: "W kropki zielone", tym razem oryginalnie w wykonaniu Ewy Małas - Godlewskiej. Po niej, jak powiadają, ciarki chodzą. Coś w tym jest.

aniołek tradycyjnie

2011-12-07T22:12:00.002+01:00

Był już żart z aniołkiem na czubku choinki, rok albo dwa lata temu. Nie chce mi się go powtarzać, ale często dochodzę do wniosku, że mogłabym napisać na kartoniku kilka ciepłych słów, by kierować je do wszystkich, którzy zakłócają mój błogi spokój oraz spokój sąsiadów (ukłony).

Zawsze lubiłam czas rozdawania prezentów. Czekałam na te dni coraz zachłanniej, odliczając już od Wielkiej Nocy. Ponieważ byłam chorowitym dzieckiem, Mikołaj albo inny aniołek zastawał mnie przeważnie na łożu boleści, z gorączką. Po czym widocznie uznawał, że jestem godna jego zainteresowania dłużej niż jeden tylko dzień, i wtedy każdego ranka sięgałam pod poduszkę, gdzie kryły się skarby. Na przykład zestawy kolorowych długopisów, pudełka z kolorowymi kredkami, przezroczyste włoskie gumki do mazania, czy bezdrzewne! zeszyty. Wszystko pachniało oszałamiająco cedrowym drewnem albo świeżą celulozą. To były czasy... dni mijały, jak w kalejdoskopie, coraz ciemniejsze, coraz bardziej śnieżne, aż do wigilii, gdy rodzina zasiadała za wielkim stołem, na którym bywało regulaminowych kilkanaście dań, ale tak naprawdę, liczyły się dwa. Dla mnie istniała tylko zupa grzybowa: pachnąca, zawiesista, z łazankami. Opychałam się nią co najmniej dwa dni. Reszta rodziny wolała smażonego, ociekającego tłuszczem karpia. Końcowym akcentem, na który chyba wszyscy czekali z jednakim napięciem, był strudel z jabłkami. Próbowałam odtworzyć te strudle, ale bez powodzenia - jeśli udawało się jabłkowe nadzienie, zawodziło ciasto, i odwrotnie. Niestety, wiele dań świątecznych już dawno znikło z mojego jadłospisu, a ponieważ gotować nauczyłam się dopiero po założeniu własnej rodziny, nie udało mi się podejrzeć, jak to robiły babcie. Smak faszerowanej kaczki, naleśników pieczonych na blasze i wiejskiego barszczu/żuru - pamiętam do dziś...

I znów o jedzeniu. Muszę z tym skończyć.

Dziewiąte wrota

2011-12-01T00:57:00.003+01:00

nie lubię poniedziałku

2011-11-28T17:54:00.004+01:00

Lubię wtorek; kojarzy mi się, całkiem irracjonalnie, z zupą pomidorową, którą wprost uwielbiam (może dlatego, że pierwszą alergię zaliczyłam, spożywając świeży sok pomidorowy, niemowlakiem będąc).

W ogóle, bez zupy nie mogę żyć.
Najwyżej trzy dni.

Pewnego razu - na początku lat 90-tych, w Pradze czeskiej - straciłam kilka cennych dni, w poszukiwaniu czegoś płynnego. Na Vaclavskim Namesti była wtedy straszna mordownia, gorsza niż nasze osławione bary "ze wszystkim co wygląda i smakuje tak samo, z jednego kotła". Tam dopadłam zupę. Nie umiem sobie przypomnieć jej smaku, za to pamiętam kolor - a był on bigosowy. Zjadłam, bo co miałam zrobić. Do dyspozycji, poza tą straszną zupą, miałam tylko dania stałe, o smaku i konsystencji trocin czy dykty. No i świetne piwo, ale tego nie toleruję. Następnego dnia trafiłam na Małą Stranę, a tam do niewielkiej przytulnej knajpki z kotami w tytule :) To, co dostałam, było boskie w porównaniu z daniem dnia poprzedniego. W ogóle, jeśli chodzi o czeską kuchnię, mam jak najgorsze wspomnienia, ponieważ kilka lat temu trafiłam do kolejnej mordowni, gdzie podawano niby to knedliczki i niby to jakąś kultową zupę zaprawioną jajkiem. Z czystym sumieniem odradzam. Knedliczki pływały w sosie koloru... zgadliście! bigosowego, a jedyną zmianą był wyraźnie wyczuwalny smak majeranku, którym upstrzono cały ten sos. Moim zdaniem, knedliczki zalano sosem z puszki; takie wielkie beczki rozdaje się obecnie jako pomoc UE dla biedaków z krajów Unii. Nie, żebym za bardzo grymasiła, ale gdy wydaję sporo kasy na porządny obiad, to chciałabym dostać porządny obiad, a nie danie z kotła. Najbardziej zdziwili mnie znajomi. Jedli to niewydarzone coś i mlaskali przy tym niemal czule. Potem przestałam się dziwić, bo zobaczyłam, że przez cały tydzień wcinali zupki z proszku bez mrugnięcia okiem. Ja w tym czasie nie byłam w stanie nic przełknąć i żywiłam się tylko maślanką, kefirem oraz kebabami.

A najdziwniejsze, że zaraz za miedzą, mówię o granicy czesko-węgierskiej... każdy, nawet pierwszy lepszy bar w najbardziej zapyziałym miasteczku, oferuje takie menu, że palce lizać na sam widok karty, nie mówiąc o tym, co się dzieje, gdy już podadzą obiad.

No dobra. Odpływam do własnoręcznie przyrządzanego bigosu :)

bardziej

2011-11-24T09:09:00.000+01:00

.
.
.
.

im

2011-11-24T00:44:00.004+01:00

.
.
.
.
.

skała Tarpejska XXI wieku

2011-11-21T12:00:00.006+01:00

Premier zapowiedział decyzje w zakresie becikowego, ulg podatkowych, a także ulg, którymi dysponują niektóre grupy zawodowe oraz jednej ulgi powszechnej. Jednocześnie zapewnił, że cel tego działania jest jeden. - Chcę rozwiać niepokój niektórych. Będziemy używać instrumentów finansowych wspierających rozwój demograficzny – zaznaczył Tusk. I dodał: - W polityce prorodzinnej nie chcemy zarabiać jako państwo. Gdy wyjaśnił, że rząd zamierza podwyższyć ulgę prorodzinną o 50 proc. na każde trzecie i kolejne dziecko, sala zaczęła bić brawo. - Zamożniejsi Polacy, którzy mają jedno dziecko, nie będą otrzymywali ulgi prorodzinnej – zaznaczył premier.

Fajnie. Jeszcze jest za mało dzieciaków, które nie znajdą pracy za kilka czy kilkanaście lat. Trzeba pomyśleć o potomności, by i ona miała problem. Rozmnażaj... cie się. Wizja manny z nieba znęci na pewno; tych, co to lubią się króliczkować, a do tego w nietypowy sposób zdobywać pieniądze. Ciekawa jestem, kiedy ludzie wpadną na pomysł, by sprzedawać organy swoich dzieci, wszak w innych krajach już dawno to robią. U nas widocznie nie ma jeszcze przeludnienia, choć od wielu lat trwa wyzysk człowieka przez człowieka, jak to nazwano kolokwialnie.

Będzie też od roku 2013 - stopniowe zrównywanie i podwyższanie wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn, docelowo do 67 roku życia. - Co cztery miesiące wiek emerytalny przesuwać będziemy o kolejny miesiąc, co oznacza, że z każdym rokiem pracować będziemy dłużej o trzy miesiące, co będzie oznaczało, że ten poziom 67 lat w przypadku mężczyzn osiągniemy w roku 2020, a dla kobiet w roku 2040 - powiedział premier. Według Tuska, dzięki tym zmianom państwo przestanie nadmiernie się zadłużać. - To umożliwi wypłacanie emerytur wszystkim i dzisiaj, i w przyszłości - zaznaczył. Przekonywał też, że jeśli pójdziemy na emerytury później, będą one wyższe. Jak wyjaśnił, dla kobiety, która ma dziś ok. 50 lat oznacza to pracę dłużej o trzy lata niż do tej pory i emeryturę wyższą o ok. 20 proc. Dla kobiety, która ma dzisiaj 39 lat będzie to oznaczało w przyszłości pracę dłużej o 7 lat i emeryturę wyższą o ok. 80 proc.

No i super. Poczułam się, jak pilot z książki "Paragraf 22". Jeszcze nie osiągnęłam wieku emerytalnego, a już czeka mnie kolejny limit lotów do celu. Umożliwi wypłacanie emerytur? Pewnie. Ale tylko tym, którzy na nią już przeszli albo przejdą znacznie później. Na razie sytuacja wygląda tak, że pracy nie ma, nie wszyscy ci, którzy pozbyli się już wstydu, ze swoim wyższym wykształceniem wykonując pracę fizyczną... są w stanie pracować, poza tym prawie wszędzie jest mobbing, a jeśli nie, to zwyczajny parszywy wyzysk - są zakłady pracy, gdzie człowieka traktuje się jak śmiecia, choćby całe życie uczciwie spędził. Pomyślałam sobie: dawno, dawno temu niepotrzebne jednostki strącano ze skały. Teraz nikogo się nie strąca... sami wpadają w otchłań. Albo w otchłań wpadać będą, przynajmniej rozpaczy. Bardzo mi przyjemnie, że przedłuża się wiek emerytalny dla kobiet, ponieważ kocham pracować. Ale niech, do licha, wcześniej, zanim przedłużą cokolwiek, zapewnią tę pracę każdej kobiecie i to w godziwych warunkach! Od dziś będę nazywać pewną osobę "Tarpejem", cokolwiek ma to znaczyć.

A może ktoś tylko słowa pomylił, tak jak w tej myśli nieuczesanej: "protestował długo, zmyliło go >pro<" Może chodziło o oddłużanie, a nie przedłużanie? Szkoda, że nie zabrano się za oddłużanie szczwanym sposobem, w pierwszej kolejności pozbawiając emerytur ewidentnych nierobów, pasożytów czy innych pijaczków, jakich zwykle na osiedlach pełno; od rana do wieczora, zwłaszcza w lecie, widać charakterystyczne postaci z zamglonym wzrokiem, chwiejące się na wątłych nóżkach. Mnóstwo takich person dostaje wsparcie swej działalności całkiem legalnie, albowiem dawno dawno temu zdarzyło im się delikatnie musnąć kręgi powiedzmy militarne, po czym bywało, że po kilku tygodniach czy miesiącach pracy nabawiali się jakiejś ciężkiej choroby i szli na rentę lub emeryturę, na której siedzą od wieków. Ja, kobieta, czuję wielki dyskomfort, gdy pomyślę o tych... wołoduchach. Czemu takich nierobów nie ruszą, tylko zmuszają do pracy żeński element? Może powinno być tak, że pracować będą tylko te, które zechcą? A znalazłoby się ich niemało, bo przecież każda praca, za którą bierze się pieniążki, to czysta rozkosz - ale niechże zostawią w spokoju te kobiety, które w życiu mają niełatwo, choćby przez przeklęte klimakterium. No dobra. Rozpędziłam się z marzeniami, zapominając, że chodzi o to, by powymierały, za wiele ich jest w wieku poprodukcyjnym. Narayama i tyle! Zaczynam żałować, że nie urodziłam się zaraz po wojnie... Albo, że nie jestem teraz, dopiero jakimś weselszym błyskiem w oczach potencjalnej mamusi czy tatusia...

A teraz konkluzja.
W dzisiejszych czasach - bycie przeciętną kobietą nie jest ani trochę przyjemne.

mój listopad

2011-11-13T10:38:00.010+01:00

Muzyka "chodziła" za mną od kilku dni, od kiedy obejrzałam lekko bezsensowny film katastroficzny "Zapowiedź". Motyw powtarzał się trzy razy, ale nie jestem aż tak dobra w temacie klasyki, więc trwało dobrą chwilę, zanim złapałam, kto jest kompozytorem. Posiłkując się dobrą pamięcią znajomych oraz własnego dziecka :) Jasne, że wcześniej słyszałam to kilka razy. Jednak za mało, by zapamiętać, albo - kiedyś nie robiło na mnie żadnego wrażenia. Teraz słucham tego już trzeci dzień niemal maniakalnie, poza tym nie wytrzymałam... i zrobiłam filmik na You Tube. Pierwszy i bardzo jeszcze nieudolny, ale za to własny. Przynajmniej w połowie, bo zdjęcia najmojsze. Film fabularny, to znaczy ten katastroficzny, też możecie sobie obejrzeć, ma całkiem niezłe efekty specjalne; ostatnie kilka minut powoduje atak śmiechu, a muzyka... chwilami boska. Nie tylko ta klasyczna. Lecz prawdę mówiąc, Siódma symfonia Beethovena i allegretto to już tylko ach! ach!

jesień w blokowiskach

2011-11-05T21:17:00.002+01:00

To nieprawda, że szare i brzydkie. Gdy całymi dniami pada deszcz, tak. Ale kiedy raz na jakiś czas przyjdzie przepiękna, słoneczna i ciepła jesień, całe osiedle promieniuje blaskiem opadających liści, jednym z najbardziej przeze mnie lubianych kolorów świata. Tym razem udało mi się złapać w kadr wszystko to, co chciałabym oglądać zawsze, nie tylko okazjonalnie, jeśli pogoda pozwoli. Poza tym, od kiedy noszę różowe okulary, już nieco inaczej patrzę, widzę oraz interpretuję. Najłatwiej wyrażam to fotografią, więc zapraszam do mojej jesieni :)

gaśnie w szarej mgle

2011-10-30T21:08:00.004+01:00

przytulne miejsca

2011-10-22T12:00:00.002+02:00

Muszą być takie, by czuć się w nich dobrze, wygodnie i cieplutko, choćby dokoła się waliło, paliło, trzęsło, żabami prało... musi być przytulnie nawet w ciężkim strapieniu lub chorobie. Miałam dwa miejsca - jedno za wspomnianym dawno temu kaflowym piecem u dziadków, a drugie za innym kaflowym piecem, gdzie rodzice przez całe lata przechowywali konserwy rybne. Uwielbiałam tam grzebać, bo zawsze znalazłam jakąś niespodziankę - wątróbki po kaukasku, karpia faszerowanego... Takich konserw teraz już nikt nie produkuje, a nawet jeśli gdzieś się trafi podobna nazwa, wnętrze puszki nie przypomina starych, zapamiętanych smaków. Tęsknię do małych, chłodnych i ciemnych sklepików, po brzegi wypełnionych aromatem kwaszonej kapusty, suszonych śliwek. Wpadało się tam jak po ogień podczas długiej przerwy, łapczywie wypijało całą butelkę obrzydliwie lepkiej oranżady o cudownym landrynkowym smaku, i znów zmiatało na lekcje. Sklepików były dziesiątki, ale w czasach marketów niemal wszystkie splajtowały, a w obecnych czasach trudno się doprosić o jedną jedyną pamiątkę z dawnego PRL, czyli kefir w butelce, z zielono srebrnym kapslem. Wszystko zunifikowane, homogenizowane, stojące prosto, sztywno, pod tzw. strychulec. Wszyscy, którzy nie pasują, won. Dawniej można było w prosty sposób wykonać taką operację: niepożądane elementy (zwłaszcza dziewczynki) strącano ze skały Tarpejskiej. Teraz nie ma tak łatwo, trzeba się namęczyć, poza tym jak wszyscy wiemy, nieznajomość prawa szkodzi, nikt nie chce zadzierać z Temidą, ale nie dlatego, by czuł się nie w prawie... raczej dlatego, by z osoby względnie czystej nagle nie zostać straszliwie brudną. Bo co z tego, że znajomi oraz rodzina wiedzą o tym, że jesteśmy postacią niemal nieskazitelną, jeśli jeden osobnik powie nagle jakąś bzdurę i na tej bzdurze opiera się potem ciąg dalszy całej sprawy - wszelkie oskarżenia, pomówienia, wyrzuty. Jednym słowem - bleeee.

No proszę, miałam pisać o przytulnych miejscach.
A pożeglowałam w całkiem inne rejony.

To teraz pokażę przytulne miejsce w dwóch wersjach :)....

"Poezja smaku" - dawniej Osorya - na zimno i na ciepło.

dni niebieskie i zielone

2011-10-17T15:59:00.002+02:00

Teoretycznie, mieszkam sobie w blokowisku. Wiele lat temu miejsce moje było szarym, zapyziałym kawałkiem przestrzeni, którą z daleka omijały ptaki, owady i samoloty. Za to ludzie zakładali swe gniazda. Na początku XXI wieku proporcje zaczęły się zmieniać... wybory władz bywały gwałtowne, a partie miewały fantazje; mniej więcej raz na dwa lata ktoś startował z pomysłem na ożywienie osiedla, i o dziwo, doprowadzał do tego, że wykonywano plan. Teraz mieszkam w czymś, co jest wprawdzie tylko jedną z wielu miejskich klateczek sypialnych, za to klateczką względnie cichą, spokojną oraz kolorową. Między blokami jest sporo wolnej przestrzeni, wypełnionej drzewami. Pewnego razu na tę ziemię niczyją wjechały buldożery, by zniszczyć większość zielonego terenu, lecz ponieważ mieszkańcy osiedla w gestach Rejtana solidarnie rzucali pod maszyny nie tylko swoje ciała, ale także słowa, robotnicy wynieśli się do diabła i nie wrócili więcej, a ja mam przed oknem widok na szybko rosnące młode wierzby, klony, oraz powtórnie sprowadzone topole (wygląda to tak, że aktualny samorząd stwierdza: "topole są be", potem przeprowadza wycinkę drzew, a kolejna z łaski narodu frakcja czym prędzej przywraca stan poprzedni). Dawno, dawno temu byłam tym oburzona, teraz reaguję wzruszeniem ramion, bo wiem, że prędzej czy później znów zaszumią jodły na gór szczycie, więc nie mam się czym przejmować, jedynym moim zmartwieniem jest dotrwać. Wracając do niebieskości oraz zieleni, udało mi się w tym roku przepowiedzieć złotą polską jesień i chyba rzeczywiście taką jest, gdyż kończy się październik - a liście na drzewach jeszcze się nieźle trzymają; co więcej, nie straciły kolorów, wciąż mnie łudzą szybkim powrotem ciepła.

uwierzyć w sny

2011-10-15T15:07:00.002+02:00

Jakiś czas temu ktoś zapytał, dlaczego nie pisuję własnych wierszy, bo widział jakąś incydentalną próbę i o dziwo... się podobała. Nie pisuję, ponieważ mam głęboki uraz od lat. Miałam ci ja, w ogólniaku, koleżankę na życie na śmierć, prawie przyjaciółkę. Siedziałyśmy w jednej ławce. Zawsze ściągała ode mnie zadania, szczególnie te "humanistyczne". W owych czasach wiersze lubiłam... tak średnio. W tym czasie nie było jeszcze internetu, żeby poszukać, posprawdzać. A ja uważałam, że jeśli znam kilka milionów słów, to już jest wszystko. Więc byłam boska :) Tak mijały szkolne lata, aż pewnego razu coś nam strzeliło do głowy i zaczęłyśmy się bawić pisaniem wierszy. Zapewne bardzo częstochowskich, a może nie? W każdym razie, święty zeszyt z wierszami był odczytywany każdego dnia, i albo jedna albo druga uznawała przewagę tej z łaskawszą weną. Nie pamiętam już, co takiego napisałam, w każdym razie Bożena z bardzo chmurnym wzrokiem zabrała nasz zeszyt do domu - i następnego dnia pokazała mi długi, rozbudowany wiersz, pod którym jak byk... podpis tkwił. Jej.

A Bożenkowy wiersz zaczynał się tak: "Dwunastu braci wierząc w sny... zbadało mur od marzeń strony...". Oczywiście, co było do przewidzenia, po prostu mnie poraził. I doszłam do wniosku, że jeśli zwykła nastolatka potrafi pisać wspaniałe rzeczy, po których ciarki chodzą - przecież nie będę na tyle rąbnięta, żeby z nią konkurować. Mało... czułam się upokorzona własnym brakiem techniki, brakiem słów, polotu... Przestałam pisać, ucichłam na wiele lat. Do wierszy wracałam sporadycznie, aż moje własne dziecko odkryło Leśmiana. Ze zdumieniem znalazłam w jego tomiku wiersz Bożenki. Kwestie natury moralnej pozostawiam bez komentarza. Ale zastanowiłam się, czy zostałabym poetką, gdybym jednak spróbowała wtedy współzawodniczyć. Oczywiście, z Bożenką :)

****
Może pisałabym takie jak ta, piosenki...

wszystko płynie

2011-10-13T14:58:00.000+02:00

Nie wiem, dlaczego, ta narożna kamienica śni mi się do dziś. Zmienia się wtedy w ogromną, nieprzyjazną budowlę, z wielkimi ciemnymi klatkami schodowymi, labiryntem korytarzy i półpiętrami zaopatrzonymi w zakurzone okienka, przez które od czasu do czasu wchodzą gołębie. Pewnego dnia zabrałam aparat i postanowiłam zmierzyć się ze strachami z dzieciństwa. Udało mi się wtargnąć do środka jako nieproszony gość, a potem poczułam ostrą woń dzikich kotów, zapach pijanych przechodniów, kiszonej kapusty, zobaczyłam małe, ciasne klatki schodowe, sznury z mokrą szarą bielizną wiszącą na podwórku, skrawek nieba pośród wysokich murów, maleńkie, nadal zakurzone okienka, zasnute pajęczynami, wyszczerbione kamienne schody... i przestałam się bać.

I poczułam żal - żal, że do czasów pralek wirnikowych, starych balii, pieców kaflowych, cebuli przypalanej na blasze, pokojów w amfiladzie, znaków K.M.B rysowanych nad drzwiami poświęconą kredą, wielkich fikusów, kilimów nad metalowymi łóżkami, ubikacji na korytarzu i woni kadzidła - mogę wrócić już tylko we śnie...

plama na ścianie

2011-09-27T09:20:00.007+02:00

Coraz częściej myślę o przemijaniu, ponieważ ostatnio odchodzą osoby, które znałam lub byłam z nimi związana rodzinnie. Mój pies wyczuwa takie odchodzenie lepiej ode mnie, bo na przykład, kilka dni temu, przez dwie albo trzy noce bywała bardzo niespokojna, a nasilenie tego przypadało zwykle między północą a godziną trzecią, czyli jak powiadają, godziną duchów. Wczoraj wszystko się uspokoiło, ale dostałam także wiadomość, że teścia już nie ma. Jak bumerang wracają wspomnienia sprzed roku, gdy żegnałam się z własnym ojcem. Nie, nie wierzę w "tamto życie". Tak mi wygodniej - jeśli istnieje, będę mile zaskoczona, o ile jakiekolwiek zaskoczenie w innym wymiarze ma jeszcze jakiś sens. Nie ukrywam, że chciałabym się obudzić w nowym, lepszym świecie, lepszym od tego, który na co dzień oglądam. Z drugiej strony, skoro nie mam wystarczającej wyobraźni, by sobie choć z grubsza wyfantazjować, co chciałabym ujrzeć, to chyba myślenie o tym nie ma większego sensu. Lecz zawsze powraca fragment książki Bułhakowa, niewielka scenka z balu u Wolanda: gdy pojawiają się kolejni goście, każdy z nich dostaje to, w co wierzył. Jeden z nich rozwiewa się jak dym. To taka moja niewielka, ale wciąż obecna zmora.

jak w akwarium

2011-09-21T08:15:00.009+02:00

Coś mnie wczoraj napadło i postanowiłam pojechać po raz kolejny (i chyba na długo, ostatni) do muzeum przyrodniczego, szumnie zwanego "oceanarium". Zawsze, gdy staję przed akwarium, mam wrażenie, że to nie ja oglądam ryby, tylko one MNIE oglądają. Coraz trudniej jest fotografować, bo zmieniono szkła, podobno po to, by wszelkie stworzenia prezentowały się ciekawiej, lepiej. Jak dla mnie, pomysł chybiony, no ale ja nie znam się na marketingu. Usunięto lub schowano wiele fajnych żywych eksponatów, nie widziałam konika morskiego (za to są iglicznie), znikły skrzypłocze (ale jest jakaś maleńka ośmiornica), nie ma piranii, rekinów, ryb papuzich. Na dole tylko stała ekspozycja -nosorożca ze Staruni (żubroń poszedł na przechadzkę). Kilka akwariów, oraz spora kolekcja minerałów, ale znów nie ma pięknej wystawy amonitów. Na górze siedzą kameleony, węże i inne jaszczury. No i małpki, które na widok ludzi konsekwentnie odwracają się tyłem, a potem nie zwracając uwagi na nikogo, prowadzą intensywne życie rodzinne. Zabrakło mi wystawy bursztynów, ale może po prostu nie umiałam jej odszukać. Na razie mam dość włóczenia się po oceanarium, poczekam na lepsze czasy...

płacidełka

2011-08-28T08:14:00.003+02:00

Za Wikipedią:

Płacidło, pieniądz towarowy – przedmiot pełniący funkcje pieniądza. Płacideł używano od czasów najdawniejszych do wczesnego średniowiecza. Rozróżnia się płacidła:
o pełnej wartości użytkowej: siekierki, pręty żelaza, sól, futra, skóry, perkal
pozbawione wartości użytkowej: muszle, bryłki kruszców, niewielkie kawałki płótna lub skóry, obrobione kamienie.

W Imperium rzymskim płacidłem było bydło; łacińskie pecunia - pieniądze mają wspólny rdzeń z pecus - sztuka bydła. Muszle porcelanki Cypraea moneta - pod nazwą kauri używane były do końca XIX wieku jako monety na obszarach Afryki, Azji i wysp Pacyfiku.

*****
Jak wiadomo, osiadły tryb życia wymusza pewne rodzaje zachowania, tradycji. Nasi przodkowie, którzy nie słyszeli jeszcze o pieniądzach, a wszelkie dobra posiadali tylko dla siebie - zauważyli, że bywają okresy, gdy niektórych dóbr posiadają więcej a innych mniej. Wpadli zatem na pomysł, by się nimi wymieniać; w dzisiejszych czasach nazwalibyśmy to "nadwyżką produkcyjną". Początkowo było to na przykład w Rzymie, bydło (stąd pecunia czasem olet), w Indiach takie bydło nazywano "rupa" (stąd rupia). Potem skóry, broń, czy znacznie później, ozdoby kobiece lub sól. Słowianie wymieniali się bydłem rogatym, ale niebawem zaczęli jako towar zamienny stosować zboże ("płaci jak za zboże"), które łatwiej było przesypywać :) Inne rodzaje płacideł to skóry zwierząt futerkowych, sól ("słono zapłacone"), jedwab, bursztyn, konie, a nawet miód czy ceramika. Ponieważ historia kołem się toczy, za kartkowych czasów PRL płacidłami były towary z listy artykułów luksusowych, czyli cukier, mięso, papierosy, wyroby czekoladopodobne, alkohol. Dziś, przypominając sobie tamte lata, uśmiecham się z rozbawieniem, ponieważ nigdy nie skusiłam się na kartkowe cuda, no może z wyjątkiem mięsa, bywającego rarytasem. Teraz, gdy dostępne są tysiące smaków, to wszystko odeszło do lamusa; rzadko kto wspomina zabawne komitety kolejkowe, dniami i nocami stojące po żywność czy artykuły pierwszej potrzeby, jak na przykład meblościanki albo pralki Frania.

Skąd nagle myśl o płacidełkach? Ponieważ zdaję sobie sprawę, że wiele osób, łącznie ze mną, posiada mnóstwo zachomikowanych fajnych rzeczy, kupionych lub otrzymanych dawno, dawno temu i nigdy, nawet jeden raz nie użytych. Wartość takiego przedmiotu wynosiła czasem krocie, a teraz zmieniła się w grosze i nie ma co się bawić w odsprzedawanie jej - lepiej porozmawiać ze znajomymi, bo może i oni mają podobne zabaweczki, wtedy (myśląc logicznie) należy się nimi wymienić... ku obopólnemu zadowoleniu. Tylko w tym przypadku nie będą to już płacidełka, a wymianidełka. Niektórzy nazywają to "candy".

zapowiedzi wydawnicze

2011-08-22T18:31:00.013+02:00

Ostatnio sporo się udzielam na allegro, bo biblioteczka pęka w szwach, a rozpaczliwie potrzebuję miejsca na inne rzeczy, albo w ogóle, przestrzeni potrzebuję (była sobie kiedyś książka Harrissona o takim tytule - przerobiona na film "Soylent Green"). W związku z tym, gdyby ktoś chciał się zaopiekować moimi książkami, zapraszam na allegro. Wystawiam mnóstwo dziwnych przedmiotów, poczynając od science fiction (czy fantasy) po książki filozoficzne lub historyczne oraz religijne ze zbiorów mojej Mamy. Niektóre z nich to ewidentne cegły, ale trafiają się także perełki. Trzeba tylko umieć szukać, poza tym jak powiadają, każda potwora znajdzie swojego amatora.

Co do zapowiedzi: pewnego razu trzasnęło, trzepnęło, i zgruchotało mi kawałek komputera z fotografiami wojaży, więc jakiś czas trwało, zanim odbudowałam zbiory, ale już jest ok i niebawem będą kolejne galerie. Na które, jak rozumiem, wszyscy czekają z zapartym tchem oraz jakąś taką nieśmiałością :) Póki co, polecam Rogate Ranczo i ich pyszne lody - obiady lepiej omijać z daleka, bo zupa cieniutka a ziemniaczki bez smaku. A teraz idę smażyć/piec kolejnego naleśnika. Mmmmm... pycha.

mówią mi -

2011-08-12T10:46:00.001+02:00

Znów odkrywam Marylę Rodowicz. Zjawisko! :)

I aktualna wersja (z Heleną Vondrackovą) - głos się nie zmienił, interpretacja jest inna. A panie... no po prostu wymiatają.

świerszcz za

2011-08-08T11:49:00.005+02:00

... oknem? No bo przecież nie za kominem :))

Znów na mnie skoczył, pasikonik jeden. Nie wiem, czy to ten sam, którego wyrzuciłam za okno dwa dni temu, ale wyglądał podobnie. Na szczęście pies nie zdążył się nim zająć (wczorajsza osa miała mniej szczęścia: jedno kłapnięcie paszczą i leżała pokotem), więc pozbierałam w serwetkę, po czym hop w krzaki trzy piętra niżej. Wcześniej przyjrzałam mu się uważnie, w końcu nie zawsze ma się okazję do spotkania z takim ładnym owadzikiem. Mam nadzieję, że po raz trzeci nie przyjdzie :)

Trochę mądrości z wiki...

Pasikonik zielony (Tettigonia viridissima) – gatunek owada prostoskrzydłego z rodziny pasikonikowatych (Tettigoniidae). Występuje w Europie, Azji i północnej Afryce. W środkowej Europie jest pospolity. Duży owad o długości ciała do 40 mm i skrzydłach wystających daleko za odwłok. Pospolicie występuje wśród wysokiej trawy. Jest sprawnym drapieżnikiem polującym na mniejsze owady. Dobrze wspina się i skacze. Potrafi też dość dobrze latać. Jego zielone ubarwienie pomaga mu być trudno dostrzegalnym wśród źdźbeł traw, krzewów i drzew. Silnie rozwinięty aparat gębowy, długie czułki, dobrze wykształcone oczy i silne nogi czynią go sprawnym myśliwym. W słoneczne, letnie dni samce przez całe popołudnie i nocą trą pierwszą parą sztywnych skrzydeł, na których znajdują się aparaty strydulacyjne.

czasem ginie

2011-08-02T13:03:00.007+02:00

... a czasem się psuje.

Ostatnio, gdy tylko coś wezmę do ręki, zaraz się okazuje, że jest/będzie popsute. Próbowałam majstrować przy dysku zewnętrznym (robić partycje), to mnie pokarało - znikła partycja w dysku na laptopie. Miałam na niej fajne zdjęcia z ostatnich wojaży i mnóstwo materiałów koralikowych, jeszcze nie zdążyłam ich przenieść w bezpieczne miejsce, a już wsiąkły. Zdjęcia częściowo odzyskałam, może kiedyś zrobię podobne (nadal nie zaliczyłam zamku w Pszczynie ani skansenu i zoo w Chorzowie, w całości). Co do koralikowych spraw, pomyślałam, że im mniej, tym lepiej, 16 giga zdjęć i tutoriali to chyba lekka przesada była... teraz będę wszystko ściągać lajtowo, bo przecież nawet nie mam czasu, by się temu wszystkiemu dokładnie przyjrzeć. Żeby było ciekawiej, wczoraj roztrzaskałam w drobny mak ulubioną czarną ceramiczną miskę. Spadła i już. Nie wiem, czy uda mi się podobną odzyskać. Oby. Mam w domu pełno ceramiki, ale raczej brązowej, czy zielonej, czarnych barw zwykle unikałam, przypadkiem czyli okazyjnie, kupiłam tamten komplet.

Idę liczyć ziarenka maku :)

pod znakiem klira

2011-07-17T20:02:00.009+02:00

Klir = clean. Albo jakoś tak.

Dziś się okazało, że ktoś wyklarował moją domenę krakowianka na art, i to tak dokładnie, że znikła z powierzchni ziemi (a istniała ponad 10 lat - no może to tak, jak z grobowcem rodzinnym, tylko ja jeszcze nie zaskoczyłam, poza tym, ponieważ zlikwidowałam wszystkie stare skrzynki pocztowe, nie mogłam odebrać wiadomości o ewentualnej zmianie właściciela domeny). Czekam na odpowiedź administratora, a na razie założyłam jakiś dziwny alias, choć co mnie obchodzi jego dziwność, jeśli działa i to na razie bardzo dobrze, bez reklam. Teraz klaruję wszelkie kamienie, szkiełka, kamyczki, koralki, drewienka i co tam jeszcze mam. Jeśli ktoś sobie wyobraża, że to doskonała zabawa, myli się. W pewnej chwili kończy się przyjemność a zaczyna harówka, bo niektóre koraliki są przemieszane niczym groch z kapustą, i zaczynam przypominać współczesnego Kopciuszka z komputerem na biurku, i nic mi z tej nowoczesności, bo przecież żadna maszyna pardon, licząca... nie oddzieli ziarna od plew.

Idę się dalej katować.
Jutro będą nowe galerie, a stare nieco poprawione.

uśmiechnij się :)

2011-07-13T21:42:00.001+02:00

na psa urok

2011-07-09T10:04:00.003+02:00

Powinno być "wkurzej" zamiast "zdziwniej". Ale jestem zła!!! Wychodzę dziś na spacer z moją ukochaną sunią, a tu nagle podbiega jakiś kajtek, co to jej do pięt nawet nie dorasta, i szczeka.

I szczeka.
I szczeka.
Zawzięcie.
Podskakuje, niby to straszy.

Moja początkowo nic nie mówi, ale w końcu widocznie ten mały przegina - więc jak nie warknie! (odpowiednik tupnięcia nóżką). I oko jej błyszczy bojowo. Właścicielka przybiega z wrzaskiem, że moja psica ośmieliła się warknąć na jej urocze maleństwo. Które nadal, z bezpieczniejszej odległości, ujada i ujada. Pies niewinny, choć mógłby się zamknąć. Ale właścicielkę bym za kołtun, i po chodniku. Z rozkoszą.

Jest na mojej klatce tych psów bez liku. Na ostatnim piętrze dwa, które mojej nie lubią, ale i siebie serdecznie nie cierpią. Jeden z nich to jakiś uratowany z azylu pies, futrzasty kundel, którego sama miałam wziąć, ale moje dziecko w tym czasie miało ostrą alergię na sierść i całe szczęście, bo kundel wredny. Drugi pies, to coś szpicowatego w kolorze białym, też futrzaste. Zawsze kiedy schodzi z góry obok naszego mieszkania, moja pędzi jak szalona, i rzuca się na drzwi - pewnego razu je przebije i zrobi białej jesień średniowiecza :) Podejrzewam, że ta biała szczotka do zamiatania po prostu pyskuje na schodach, a gdy jest tuż obok nas, mówi do mojej coś w rodzaju: "ty, karwio nieskrobana..." - bo wielka jest mojej Nokii złość. Kiedyś pewnie nie wytrzymam i ją wypuszczę na to białe futerko... A całkiem poważnie, kiedy patrzę na to, co ludzie robią ze swoimi niby to porządnie chowanymi psami, aż mi się włos jeży - pewnego razu poszłam do sklepu, zrobić zwykłe zakupy; gdy wyszłam, obok rampy siedziała piękna suka labradora, i wszystko byłoby w porządku gdyby nie to, że nie miała ani smyczy ani kagańca, warczała jednoznacznie i siedziała w taki sposób, że nie nie można było wyjść ze sklepu nie potykając się o nią. Jak się potem okazało, właściciel suki beztrosko robił zakupy w tym samym sklepie, z którego wyszłam. Miałam ochotę go kopnąć, za traumę która mi się nie należała (innym wychodzącym także). W każdym razie powiadomiłam go, co zrobię, jeśli jeszcze raz zobaczę jego psa na swej trasie. Od tego czasu zaczął się pilnować. Biedne psy, które mają właścicieli całkiem pozbawionych wyobraźni...

skarby ze śmietników

2011-06-29T11:00:00.008+02:00

Jakiś czas temu słyszałam niezbyt pochlebną opinię o internecie. Wygłosił ją pewien znajomy podczas wywiadu na temat sieci - otóż, twierdził on, jakoby podczas każdego kontaktu z komputerem, zaraz po włączeniu go do prądu, jeszcze przed pierwszym kliknięciem, rzucały się na niego stada fotografii roznegliżowanych panienek. Znajomy nie lubi sugerowania tematów i dlatego nazwał sieć narzędziem szatana, w związku z czym, apage, czyli cała sieć, won. Nie ma dymu bez ognia... zapewne przypadkiem jakimś stał się posiadaczem dealera, którego jako laik, nie potrafił samodzielnie usunąć, a nie chciał też prosić nikogo o pomoc. Moim zdaniem nie wie, co tracił, traci i straci. Ten jego śmietnik to najwspanialsza encyklopedia, jaką człowiek kiedykolwiek stworzył: tym cenniejsza, że zawsze aktualna, zawsze w zasięgu ręki i jednego klik, poza tym bezpłatna. Od kiedy nauczyłam się surfować, wciąż trafiam na jakieś skarby. Niektóre głęboko ukryte - inne leżą grzecznie, poukładane na półeczkach, czekając aż ktoś zacznie oglądanie. Nie piszę oczywiście o ludziach, którzy nastawieni na reklamę i zyski z niej czerpane, tworzą śmieciowe strony opowiadające o niczym - tylko o tych prawdziwych twórcach, żmudnie wprowadzających w cyberświat wszelkie swoje pasje. Dzięki nim mogę podziwiać każdy zakątek naszego globu, zwierzęta, zabytki, cywilizacje... kulturę i sztukę, architekturę, literaturę, muzykę. Jest tu wszystko. Czasem rzeczywiście przypomina śmietnik, ale zawsze przyjazny dla osób, które umieją się w tej przestrzeni swobodnie poruszać.

fot. Ani - Brueghel "Wieża Babel" - Kunsthistorisches Museum, Wiedeń

cesarz i dar rybaka

2011-06-26T16:17:00.010+02:00

Działo się to w czasach, gdy cesarz Tyberiusz mieszkał już na wyspie Capri, gdzie miał 12 willi nazwanych imionami bogów. Miejscowa ludność wiedząc o tym upodobaniu cesarza, prześcigała w pomysłach tzw. souvenirów. I oto nadszedł dzień piękny, upalny, niemalże bezchmurny. Pewien ubogi rybak żeglował samotnie pod słońcem Kampanii, marząc o obfitym połowie, aż zdarzył się cud - w jego zgrzebną sieć zawędrowała przepiękna, ogromna barwena z tęczowymi łuskami. Zaraz potem przyplątał się wielki homar, wojowniczo wywijając szczypcami. Niebawem nadeszło południe. Słońce prażyło coraz mocniej, a rybak nie miał na głowie kapelusza. Tak więc palony słońcem spoglądał na swój łup i myślał, że złoży barwenę w darze samemu cesarzowi, do którego trzeba było się sprytnie dostać, gdyż tego dnia przebywał na szczycie Monte Tiberio w swej ukochanej willi Jowisza, na wysokości ponad 350 metrów.

Rybak pokombinował co nieco, pokrzepił się łykiem wina, westchnął i wyruszył w ostatnią, jak się okazało, podróż. Szybko pokonał strome wapienne skały, wchodząc na teren posiadłości Tyberiusza niemal jak duch, unikając niemieckich gwardzistów. W sakwie na ramieniu trzymał i barwenę i homara, bo jeszcze nie zdecydował, co podarować cesarzowi. Gdy go w końcu zobaczył, rzucił mu się do łaskawych stóp, nie wiedząc, jaką panikę wywoła. Tyberiusz był przecież pewny, że nikt nie pokona morza i skał, a także jego straży przybocznej, tymczasem dokonał tego zwykły nieokrzesany rybak! Panika cesarza była tak wielka, że wyraził ją wrzaskiem zaskoczenia oraz strachu. Gwardia przybyła natychmiast, po czym starannie zajęła się rybakiem, zaglądając do sakwy. Tyberiusz nie przyjął podarunku, tylko rozkazał żołnierzom natrzeć twarz pechowca surową rybą, co wykonali. Sytuacja była chyba dość humorystyczna dla biednego rybaka, bo w trakcie nacierania wyjąkał, że chwalić pana, nie wpadł na pomysł obdarowania Tyberiusza drugim przyniesionym zwierzęciem. Potem było już bardziej upiornie, gdyż gwardziści nie znali żartów i natarli rybaka także homarem. Wiadomo, że łuska rybia ma nieco inne właściwości niż żywy, wkurzony homar. Rybak stracił oczy, więc zabawa się skończyła - nie pozostało nic innego, niż pozbycie się zużytej zabawki.

Strącono rybaka do morza i umyto zbrukane ręce.
Straż przyboczna ulotniła się, na wszelki wypadek.
Tyberiusz odetchnął z ulgą.

Przestroga dla potomności:
nigdy nie wiadomo, czym kogoś obdarować i jak ktoś się za to odwdzięczy.

wyspa Capri, pośrodku po prawej Monte Tiberio (fot. z sieci)

różowa magia

2011-06-25T17:28:00.004+02:00

Była swego czasu książka dla dzieci, pióra Ewy Szelburg - Zarembiny. Nie pamiętam zamieszczonych tekstów, za to doskonale pamiętam ilustracje. Oczywiście, Szancera, który w tamtych chudych latach chyba całkiem zdominował rynek literatury dziecięcej. I chwała mu za to. Przypomniałam sobie o tych baśniach, gdy wyszłam dziś rano na spacer z psem. Bo zawsze chodzę w okularach przeciwsłonecznych; zwykle nosiłam przydymione albo brązowe, a tym razem najnowsze mają różowy kolor szkieł (dostałam także różowy futeralik!). Okazuje się, że różowy kolor podkreśla barwę chmur, które zaczynają wyglądać jak małe, apetyczne kłębuszki śniegu. Cały świat staje się piękniejszy, bardziej soczysty, bardziej wyrazisty. I z taką myślą, w dobrym humorze, wróciłam ze spaceru.

Od dziś będę się bawić w łapanie powietrza :))

zdumienie

2011-06-22T09:08:00.002+02:00

Czemu w zanadto jednej osobie?
Tej a nie innej? I co tu robię?
W dzień co jest wtorkiem? W domu nie gnieździe?
W skórze nie łusce? Z twarzą nie liściem?
Dlaczego tylko raz osobiście?
Właśnie na ziemi? Przy małej gwieździe?
Po tylu erach nieobecności?
Za wszystkie czasy i wszystkie glony?
Za jamochłony i nieboskłony?
Akurat teraz? Do krwi i kości?

Sama u siebie z sobą? Czemu
nie obok ani sto mil stąd,
nie wczoraj ani sto lat temu
siedzę i patrzę w ciemny kąt
- tak jak z wzniesionym nagle łbem
patrzy warczące zwane psem?

(Wisława Szymborska)

wyhamuj łagodnie

2011-06-19T10:50:00.006+02:00

Gaba Kulka. Odważna kobieta. I ciekawy głos, muzyka. Pojęcia nie mam, do jakiej szufladki ją przypisać, ale już wiem, że trafiłam na kolejną perełkę. Utwór pochodzi z płyty "Hat, Rabbit". Fascynujące bywają skojarzenia, które budzi zwykły biały królik.

Idę posłuchać pozostałych utworów.

PS.
Podobno nazywa się to "pop progresywny".

I nagranie - ojciec i córka.
(ojciec skrzypek: Konstanty Andrzej Kulka)

ludzie są dziwni

2011-06-18T22:13:00.001+02:00

okna czasu

2011-06-15T21:16:00.001+02:00

Nie jestem miłośniczką tego typu muzy, ale wypowiedź jakby mnie (nieco) zachwyciła. Po raz pierwszy widziałam serię obrazów 2d, a teraz zastanawiam się, jak daleko poszła technika komputerowa od czasu filmów, szumnie nazywanych kamieniami milowymi na drodze animacji. Wrażenie całkiem sympatyczne; jeśli ktoś nie zwrócił uwagi na pojedyncze malowidła Vermeera, ta prezentacja na pewno przykuje jego uwagę.

uporczywość pamięci

2011-06-07T08:30:00.003+02:00

Pomijałam do tej pory aspekty malarskie, a niesłusznie. Próbowałam chwytać chwile obiektywem, tworzyć jakieś wizje. Zamiast bazować na tych uznanych i sprawdzonych. Dziś, po pewnej nastrojowej porannej rozmowie... zamknęłam na chwilę oczy, przywołując obrazy widziane w ciągu całego życia. Ten jeden nasunął mi się jako komentarz, więc wklejam. Swoją drogą, dawno, dawno temu lubiłam surrealizm, teraz - po prostu błądzę...

Salvador Dali - Uporczywość pamięci

taka gmina

2011-06-04T15:49:00.004+02:00

Ni wyżyna, ni nizina,
Ni krzywizna, ni równina -
Taka gmina.
Ani piasek, ani glina,
Tylko lasek i olszyna -
Taka gmina.
Ani POM-u, ani młyna,
Krzyż, chałupy i krowina -
Taka gmina.
Od komina do komina
Wiater hula, deszcz zacina -
Taka gmina.
Taka gmina.

Ni wyżyna, ni nizina,
Ni krzywizna, ni równina -
Taka gmina.
Spotkasz chłopa - gęba sina,
Oj, nie wraca ci on z kina -
Taka gmina.
Miast kobiety, śpiewu, wina -
Wóda, czkawka, Gwiżdż Janina -
Taka gmina.
Nikt od ucha nie ucina,
Tylko czasem chrząszcz brzmi w trzcinach
Taka gmina.
Ni wyżyna, ni nizina,
Ni krzywizna, ni równina -
Taka gmina.

Płacze dzieciak, wyje psina,
Gdzieś ktoś kogoś czymś zarzyna -
Taka gmina.
Jaki powód, czyja wina,
Czy to skutek, czy przyczyna -
Taka gmina?
Tylko urżnąć się na chrzcinach
l wziąć zwiać do Wołomina -
Taka gmina.
Taka gmina!

(głosy rozpoznane - Marian Kociniak i Wojciech Pokora)

co ludzie powiedzą?

2011-06-04T15:45:00.002+02:00

Publiczność. Publisia, jak mówi znajoma.

Nie jest ważne, co kto mówi do nas, o nas - ważne jest, co sobie zinterpretują ci, którzy przypatrują się naszej rozmowie, albo ją słyszeli. Konsekwencje mogą być straszne. Wytykanie palcami, rzucanie kamieni do ogródka, ciche szepty za plecami, głośne szmerki w kościele, pokazywanie kuku na muniu, oraz wiele innych ciekawych rzeczy. Przyjdziesz potem do takiej sąsiadki, co to widziała albo słyszała... chcesz pożyczyć garstkę soli albo łyżeczkę cukru... a ona odwróci się tyłem, pokazując swe rozłożyste plecy, i słowem się nie odezwie, czyli bojkot - albo burknie, żeby iść do innej kumy, bo jej zapasy właśnie "wyszły". Albo mówisz komuś grzeczne "dzień dobry" czy "pochwalony", a ten ktoś dokonuje cudów, żeby nie zauważyć pozdrawiającego... przechodzącego kilka centymetrów od jego nosa. Zresztą po co cuda? Wystarczy włożyć ręce do kieszeni, skierować wzrok na sufit i pogwizdać :)

Ech, wsi radosna, wsi wesoła.
Nie taką cię widzieć chciałam.

Gdzie się podziały te piękne, rosochate wierzby, gdzie się podziały lipy pachnące, gdzie odurzające swym aromatem macierzanki, gdzie płomienne malwy przed domem, gdzie zapach świeżo skoszonej trawy, a potem siana? Gdzie smużki dymu po ogniskach, gdzie smak dobrze wypieczonego, chrupiącego chleba, pysznego masła prosto z kierzanki, kwaśnych ogórków i smalcu z cebulką?

I gdzie ta wielka... cudowna... wspaniała... serdeczność?

Dziecka Dzień

2011-06-01T10:18:00.004+02:00

najcenniejszy klejnot

2011-05-31T08:09:00.005+02:00

Żyła, była... pewnego razu cud dziewica - krasawica, na którą polowało wielu władców, herosów oraz rycerzy. Ona - zawsze harda i niepokorna, wszystkich bystrym spojrzeniem, wzgardliwym słowem i czynem, odrzucała. Znalazł się wszakże śmiałek jeden, który wszelkie trudności pokonał, a że był władcą tego kraju, krasawicę wezwał na spotkanie, by osobiście się o jej zaletach lub ich braku przekonać. Nakazał jej zatem przyjechać i nie przyjechać, nago a zarazem odzianą, z prezentem i bez prezentu. O wyznaczonej porze patrzy przez okno, zaciekawiony... krasawica przybywa na maleńkim osiołku, spowita w sieć, przez którą prześwitują skrawki ciała, na powitanie podając rękę, w której ptaka ukryła; a on zaraz skrzydła rozwija i odlatuje na najbliższy dach.

Władca w zachwycie pozostał przez wiele lat, czyniąc krasawicę panią swego serca. Ona zaś - wraz z nim panowała mądrze i dobrze, więc lud ją błogosławił. Jednak, jak to bywa, wszędzie znajdą się złe, obłudne i oszczercze języki. Zawsze też znajdzie się ktoś, kto uwierzy w ich słowa, pełne jadu i zawiści. Władca na moment dał wiarę plotkom i wygnał krasawicę z pałacu, pozwalając jej w łaskawości swej zabrać tylko jeden klejnot. Jakież było jego zdumienie, gdy następnego dnia obudził się nie w swoim wspaniałym pałacu, lecz w niewielkim domeczku, należącym do ojca pani swej... Albowiem krasawica zabrała na wygnanie najcenniejszy klejnot: człowieka, ktorego pokochała :)

to nie ptak

2011-05-27T01:08:00.005+02:00

Kayah Bregovic

W kolorowej sukieneczce krząta się
Raz po raz odwraca głowę
Uśmiech śle
Mógłbyś przysiąc że
Widziałeś wczoraj skrzydła jej
Jak je chowała pod sukienką
Lecz ona
To nie ptak czy nie widzisz?

To nie jest ptak
Ona to nie ptak
To nie jest ptak czy nie widzisz?

Kocham ciebie mówi każdy jej mały ruch
Lecz ty wśród kolorowych falban szukasz piór
Bo jesteś pewien że
Wczoraj widziałeś skrzydeł cień
Dlatego klatkę zbudowałeś
Lecz ona
To nie ptak czy nie widzisz?

To nie jest ptak
Ona to nie ptak
To nie jest ptak czy nie widzisz?

śniadanie u Tiffany'ego

2011-05-25T09:08:00.005+02:00

- Rett... nie odchodź. Pomyślę o tym jutro.
- Prawdę mówiąc, kochanie, mam to gdzieś.

komentarze

2011-05-14T15:07:00.002+02:00

Pojawił się problem z komentarzami. Nie było ich wiele, za to interesujące. Wczoraj jeszcze tu tkwiły, dziś znikły bez śladu, być może usunięte przez autorów. Jednak, jeśli to sprawka serwera blogspota, pewnie wrócą na miejsce. Jeśli jakieś inne licho czyni figle, znalazłam sposób, by już żaden nie zginął. Szkoda tylko, że wcześniej na to nie wpadłam, ale lepiej późno niż wcale, czyż nie?

Przy okazji przypomniałam sobie, że w zamierzchłych czasach, które pamiętają już tylko dinozaury, takie blogi traktowano jak kawiarniane stoliki. Tę rolę spełnia teraz czat - a może warto wrócić do tradycji, czyli znów do blogów?

Uśmiech.
Uśmiech.

moja Narayama

2011-05-14T14:46:00.002+02:00

Dziś mam dzień refleksji... Nie powiem, skąd myśli przypełzły, ale wciąż we mnie tkwią i nieprędko się od nich uwolnię, a zatem skierowałam się w stronę sztuki, żeby choć trochę odpędzić czarne chmury. I przypomniałam sobie wspaniały, poetycki film japoński - "Ballada o Narayamie". Jest to ekranizacja opowiadania z tomu "Opowieści niezwykłe" Lafcadio Hearna, a groza, jak zwykle u Japończyków, nie pochodzi z nieznanych źródeł, tylko swojskich, rzekłabym - udomowionych. Narayama to święta góra, na którą udają się wszyscy jeszcze sprawni starcy po przekroczeniu pewnego progu życia. W opowiadaniu - pewien kochający syn niesie na górę swą matkę. Już po zostawieniu jej na zatracenie, powracając, spotyka innego syna, niosącego swego ojca... wdaje się z nim w awanturę, w wyniku której wędrowcy giną, a on sam doznaje czegoś w rodzaju duchowej przemiany i wraca po matkę, ale ta nie żyje.

Odebrałabym to tak: młodzieńcze ideały jakieś, zacietrzewienie, pogoń za całkiem innymi sprawami, chęć uwolnienia się od ociężałej, niesprawnej starości - przysłaniają ważniejsze sprawy, takie jak na przykład więzi rodzinne, czy zwykłą sumienność i wdzięczność dla tych, którzy dali życie, wychowali. Gdy odtrąceni starcy popełniają samobójstwo albo powoli gasną, jest już za późno. Opowieść utrzymana w mrocznym, przygnębiającym klimacie, i jak dla mnie, przedziwnym (niezwykłym) ponieważ zauważyłam, że Japończycy są jednym z narodów, który bardzo szanuje nie tylko swoich bliskich, ale też swoich starców. Kilka lat temu obejrzałam przepiękne, rysunkowe anime "Ruchomy zamek Hauru". Jedna z bohaterek tej baśni, mała dziewczynka, sprawiła mi ogromną niespodziankę, bo gdy została zaczarowana w zgrzybiałą staruszkę, przyjęła to z filozoficznych spokojem i jakby w myśl omawianej Narayamy - spakowała się, wynosząc w siną dal. Podczas swej wędrówki mijała różne pola, góry, lasy, wszystko komentując jak psotny dzieciak, a potem, zmęczona siedząc u stóp jakiejś góry, wcinała serek i cieszyła się, że ma jeszcze zęby i może normalnie jeść. Całkiem inne spojrzenie na starość, niż to, jakie prezentuje się w naszym kręgu kulturowym.

Idąc nieco dalej w tych rozważaniach, zauważyłam, że na przykład w Polsce, kobieta w pewnym wieku, jeśli nie jest aktorką, modelką, bizneswoman lub ustawioną żoną, krewną czy inną personą kogoś na stanowisku, a przekroczyła zaczarowaną granicę powiedzmy 50 lat... staje się przezroczysta, nie tylko jako płeć ale i jako człowiek. Snuje się mnóstwo takich cieni nie tylko realnie, także wirtualnie, a jest ich coraz więcej, bo panowie powoli zaczynają wymierać... czy grozi nam swego rodzaju seksmisja? Któż to wie.

obiadowa opowieść

2011-05-12T13:48:00.003+02:00

Ojciec znajomej, człek wielce wykształcony, obyty w świecie, erudyta - jest wszystkożerny, z jednym wyjątkiem. Mianowicie nie znosi drobiu. Tak sobie kiedyś wymyślił i tego się trzyma. Jego żona uważa, że drób jest zdrowy, poza tym ciężko jest gotować obiady dla rodziny, w której ktoś ma awersję do ptaków, a ktoś inny właśnie doszedł do wniosku, że przechodzi na wegetarianizm. Ale jakoś to było. Zwykle podawała na obiad kotlety wieprzowe z indyka lub schabowe z piersi kurczaka, a pan mąż nawet nie wiedział, co wcina, i wszystko bez słowa akceptował.

Zdarzyło się, że musiał pojechać służbowo do Gruzji, gdzie miał też kilku serdecznych znajomych. Jeden z nich zaprosił go na uroczysty, wystawny obiad. Zaproszenie przyjęto, obiad się zaczął. Podano, między innymi, wspaniałą zawiesistą zupę, którą nasz bohater z wielkim smakiem zjadł, a potem taki był nią zachwycony, że poprosił o dolewkę. Jego życzenie zostało spełnione. Po zjedzeniu kolejnej porcji nie mógł się jednak oprzeć ciekawości, co spowodowało te fantastyczne doznania smakowe, więc zapytał gospodyni, z czego polewkę uwarzyła. Na co pani domu, niedbale i mimochodem, z uroczym uśmiechem: "a... eto tolko takoje wnutriennyje pticow...".

***
Innym razem, pewna perfekcyjna pani domu, po sutym i oczywiście przepysznym obiedzie, gdy goście już wyszli, zabrała się do sprzątania. Ponieważ w tych czasach nie miała jeszcze zmywarki, wszystko robiła "na piechotę". Tak więc z zapałem szorowała talerze, garnki... wtem zauważyła, że płyn do naczyń jakoś słabo się pieni, a ściereczka robi wrażenie nieco gumowatej. Gdy przyszło jej do głowy, by dokładniej obejrzeć ściereczkę, ujrzała, że spędziła kilkanaście minut, szorując garnki kawałkiem kurczaka...

(to drugie - przeczytane gdzieś w sieci)

trwaj, chwilo

2011-05-12T12:21:00.001+02:00

Pewnego razu wędrowałam gwarną miejską ulicą, szukając tematu do fotografii. I trafił się on, w samo południe ociekające parną, duszną atmosferą. Spojrzałam w oczy pewnej kobiecie. Była świetnym obiektem, nie pasowała do żadnego tu i teraz, zaklęta w swym własnym świecie, popychając przed sobą dziecinny wózek, z dzieckiem na ręku, oraz drobiazgiem, drepczącym za nią, kurczowo trzymającym się jej rozwianej sukienki. Warkoczyki drobiazgu zwisały smętnie, a sam drobiazg miał w oczach popłoch oraz zagubienie. Miałam aparat przygotowany do zdjęcia, ale nie zrobiłam go. Są granice, których nigdy nie przekroczyłam i nie przekraczam.

Zrobiłam natomiast inne zdjęcie. Było to w dniu uroczystego przystąpienia naszego kraju do Unii. Przyjęło wymiar trochę symboliczny: ludzie idą w kierunku jasności, otwierającej się nad nimi łukiem Bramy Floriańskiej, a gdzieś w kącie tej bramy, w cieniu, w zapomnieniu, siedzi stary mężczyzna, usiłując zebrać pieniądze, by przetrwać. To już nawet nie jest życie, to półżycie, półtrwanie. Nikogo nie obchodzi jego los, omijają go z daleka, patrzą nie patrząc, udają, że nie dostrzegli plastikowego kubeczka z drobniakami. To samotność w tłumie, złudne pozory przebywania w stadzie. Dopóki nas coś nie dotyczy bezpośrednio, możemy to pominąć. Ci sami ludzie kilkaset metrów dalej, stoją radośnie w kolejce do Europy, do Muzeum Czartoryskich. Pieniążek brzęczy w kasie muzealnej, nie w kubeczku staruszka. Ja - stałam się jednodniowym darczyńcą, zrezygnowałam z muzeum. I zrobiłam zdjęcie.

Drugi starzec trafił mi się na własnym osiedlu, gdy przebiegałam uliczki w poszukiwaniu papieru pakunkowego. Spojrzałam w tamtą stronę, na ogródki działkowe, tylko raz, ale po chwili zarejestrowany obraz ułożył się w czarowny widok jakiegoś strażnika wrót raju, czy innego tajemniczego ogrodu. Patrzyłam z odległości około 30 metrów, potem pan zauważył moje zainteresowanie i na grzbiecie dłoni pokazał, bym podeszła do płota :)) Nie ma już tego ogrodu, ale starzec czasem wychodzi z cienia, a wtedy coraz bardziej przypomina Gandalfa Szarego.

***
Mimo tych wahań, w dalszym ciągu polując na tematy do zdjęć, w duchu zaklinam wszystkie dobre moce: "trwaj chwilo, bo jesteś piękna".

memory me

2011-05-09T20:39:00.001+02:00

zwierciadła czasu

2011-05-09T16:13:00.000+02:00

Czuję się jak Dulska, odziana w szaty cesarza, której nakazano konwersować z Higginsem, i która w popłochu uciekła do domu o północy, po drodze rozbijając lustro. Tak, w wielkim skrócie, mogę określić, jakie mam doznania podczas pisania własnego i czytania cudzych blogów. To będzie ostatnia notka na temat blogowiska, bo wpadnę w trans jakiś dziwny i zacznę się zastanawiać, po co tu przyszłam, szukać analogii, a potem po raz milionowy dojdę do wniosku, że nie mam ochoty wystawiać wnętrza na widok publiczny i znów skasuję stronę.

Muszę się przyznać, że notki o piecach i o atramencie były notkami testowymi. Zaciekawiło mnie, czy ktoś zareaguje na słowa, prowadzące do świata wspomnień z dzieciństwa, bo niekiedy tęsknimy za czymś przytulnym, a trudno o to w dzisiejszych czasach. Jeden z moich znajomych, choć ma dostęp do najnowszych technik, nie złamał się do tej pory i pisze wiecznym piórem; swoje tłumaczenia uwiecznia, stukając na starej maszynie do pisania, solidnej produkcji niemieckiej. Znam go na tyle, żeby wiedzieć, że nigdy nie pójdzie w moje ślady, dla niego internet i komputery to niemal diabelski wynalazek, aczkolwiek potrafi docenić jego wagę i bywa oszołomiony tym, co widuje w sieci, gdy się za kimś przypadkiem tam zapędzi. Mnie takie oszołomienie już dawno przeszło, bo przebyłam długą drogę: poprzez listy dyskusyjne, czaty, irce, maile, komunikatory, do blogów, które są chyba kwintesencją globalnej łączności i wydają mi się najdojrzalszą formą kontaktu, pośrednią między listą dyskusyjną a czatem, z uwagi na liczbę notek, które można przeczytać. I chyba nigdzie ludzie się tak bardzo nie odsłaniają, poza tym tu można budować swój najpełniejszy wizerunek, używając tylko myśli jako środka przekazu.

--- Parę tygodni temu zaczął mi się klarować obraz tego, o czym chciałabym pisać na blogu, i wbrew pozorom nie chodziło mi o lament na temat toksycznej miłości. Nie wiem tylko, czy zdołam to zrealizować, bo jak już kiedyś nadmieniałam, zdarza się, że wstaję rano, zasiadam do pisania, po czym marudzę nad pustą kartką, bo nagle brak mi słów. Na szczęście nie uważam za punkt honoru napisania kilkunastu zdań dziennie :))

pan Sabinek

2011-05-09T01:39:00.002+02:00

Tak, to nie przywidzenie.
Chodzi o Sabinka.
Biednego, zniewolonego Sabinka.

Jak wszyscy pamiętają, kobiety - Sabinki, wbrew ich woli porwano i przetrzymywano jakiś czas w niewoli. Aż się pannom zachce. Nasunęła mi się analogia z czatem - ilu takich Sabinków (bo teraz proporcje są odwrotne i jest więcej pań niż panów, ergo: panie polują; polują oczywiście na spodnie) jest porywanych do prywatnych pokojów, albo na priva? A potem taka pani strzeże swego skarbu zazdrośnie, żeby żadna inna nic nie uszczknęła. Z tego, co się jej prawnie czy mniej prawnie należy. Toż samo realnie. Jeśli się jakiś nieszczęsny mężczyzna z domu czy życia na chwilę urwie, zaraz go przywołują do porządku. Nie śmie ani na chwilę być sam, bo wtedy głupie myśli przychodzą, a wiadomo to, co taki rozbuchany chłopiec może bliźnim i bliźniowym uczynić?

I stąd te pełne obawy, trwożne spojrzenia, rzucane tu i tam - na ściany, na ulice, na drzewa, krzaki, przystanki tramwajowe, autobusowe, swoje dane w sieci, inne nicki na czacie, wibrujące komórki. I stąd te nagłe ucieczki, niszczenie skrzynek pocztowych, zacieranie śladów, bo niech no ktoś się niebacznie do kogoś przywiąże, komuś zaufa. Potem może się okazać, że to własna niemal-już-połowa, i co wtedy? Ech, panowie. Biedacy. Może my jesteśmy przezroczyste... ale za to nie boimy się, jak wy - swojego cienia.

czas poza czasem

2011-05-08T15:35:00.002+02:00

tam, gdy dotykam szklanej tafli -
cisza i chłód.

jeszcze bez jednej skazy,
bo popękany bywa
wyłącznie mój realny świat.

tylko szept
tylko cień
tylko sen

inna nie będę.

Prokne

2011-05-07T01:27:00.004+02:00

Kolejny wstrząsający, okrutny mit; pojęcia nie mam, dlaczego wciąż krążę myślami wokół Prokne, bowiem to jej siostra doznała większej hańby i bólu. Filomelę uwiódł i wykorzystał mąż Prokne, Tereusz. Wydaje się, że takie konfiguracje bywały na porządku dziennym... w tym dziwnym świecie herosów i władców absolutnych, miotanych pospolitymi żądzami. Król Tereusz, czyli całkiem przeciętny facet, pewnego razu zobaczył siostrę swojej żony, po czym zapragnął ją mieć na własność, bowiem zauroczyły go jej piękne toczone uda, widoczne spod peplosu, gdy o świcie prała szaty swego ukochanego. Zaczaił się więc za krzakami wawrzynu, modląc o pomyślne wiatry, a potem dopadł swoją ofiarę, wracającą z pękiem pachnącej, czystej odzieży. Zapewne użył jej, by zakneblować usta Filomeli, lecz gdy zrobił swoje, nie mógł już znieść żałosnego widoku zhańbionej dziewczyny, więc uciął jej język, by nie mogła zwierzyć się siostrze. Filomela zamiast opowiedzieć historię na migi, nie wiadomo dlaczego postanowiła milczeć już na wieki, sięgając po bardziej wyrafinowane środki wyrazu. A były nimi nici oraz rozbuchana kobieca wyobraźnia. Filomela uszyła dla siostry peplos, jakiego ludzkie oko nie widziało. Wzory układały się w opowieść o zdradzie i występku, niecne czyny Tereusza napiętnowała własną, utoczoną z piersi krwią.

Prokne, gdy ujrzała peplos, skamieniała. Zalana łzami, drżącymi dłońmi przesuwała po wzorzystej purpurowej tkaninie. Wreszcie, gdy zapadł zmrok, wstała, i z zaciętą bladą twarzą poszła po syna, Itysa. Ponieważ długo nie wracała, rozpoczęto poszukiwania; odnalazła się w pałacowej kuchni, gdzie dla ukochanego męża przygotowała wspaniałe, aromatyczne danie. Wniesiono je na stół, Tereusz podniósł kęs do ust... Nagle zatrzęsła się ziemia, całe jadło spadło na podłogę, a w komnacie rozkrzyczały się trzy ptaki: słowik, jaskółka i dudek. Tak oto dopełniło się przeznaczenie Filomeli, Tereusza i Prokne.

Elizabeth Jane Gardner Bouguereau

Paskudna, szowinistyczna opowieść.
Będą gorsze.

nowe szaty króla

2011-05-06T14:33:00.003+02:00

Ludzie powinni mieć co najmniej kilka blogów. Na pierwszym uzewnętrzniać się literacko, poetycko. Na drugim artystycznie. Na trzecim kulturalnie. Na czwartym rozrywkowo. To całkiem tak, jak ze składaniem jednego konkretnego faceta z kilkuset kawałków puzzli czy jakiejś roztrzaskanej mozaiki; pojedyncze elementy nie są zbyt ważne, ale całość robi wrażenie. Mam tych blogów już kilka, a mój "najmojszy" wciąż straszy - w bezpiecznym, ukrytym katalogu laptopa.

Król Midas nigdy się nie dowie, że ma ośle uszy.
Za to na pewno będzie wiedzieć, co jego poddani sądzą o srebrnych perłach.

po kokardy postępowo

2011-05-06T11:53:00.003+02:00

Jakiś czas temu mój stary, ukochany Philips telewizor 14 cali odmówił posłuszeństwa, to znaczy owszem, nadal odbierał czysto i wyraźnie, ale zmienił kolory ze zwykłych na zielony z niebieskim, oraz żółty. No to pojechałam do sklepu wielkiego jak stodoła, żeby kupić coś w zamian, bo się nie będę bawić w naprawy, których koszt przekracza znacznie kwotę zakupu nowego telewizora. W sklepie wielkim jak stodoła - telewizory także wielkie jak stodoła i tylko dwa mikrusy na 14 cali, jakieś żałosne Grundigi i Samsungi z designem srebrnym, co to mi nijak nie pasuje do wystroju (zresztą nie wierzę w żadne Grundigi, od czasu gdy wygrałam magnetowid tej firmy i okazał się już na wstępie popsuty). Samsung mniej więcej to samo. Pozostałe były strasznymi landarami o wadze circa about 50 kg każda i gabarytach do mieszkania siedem razy większego niż moja dziupla.

Cóż było robić, wkurzyłam się.

I poszłam do innego sklepu, oddalonego jakieś pół kilometra, narzekając na trendy nie pozwalające sprowadzać małych poręcznych telewizorów do standardowych mieszkań. W tym drugim sklepie także była posucha, ale zauważyłam interesujący panoramiczny telewizor LCD, który od biedy by się u mnie zmieścił, a obok niego stał inny 20 calowy, który na pewno by mi się nie zmieścił, ale zaczęłam mieć na niego ochotę i jak już wymęczyłam sprzedawcę (oni tam siedzą znudzeni i albo grają w karty online albo gadają na czacie - a co...) o sprawdzenie stereo (brzmi dokładnie tak samo jak mono, nie ma się co łudzić), to go jednak kupiłam. Waga jest super - jak dla mnie, oczywiście. Sześć kilo telewizora ma się nijak do tych, co to ważą prawie kopę. Poza tym z tyłu są płaściutkie. Przywiozłam toto do domu i zaczęły się schody, bo sąsiad nie umiał podłączyć kabli; ja oczywiście także, albowiem celowo tego dnia przybrałam opcję blond, z której nie zamierzałam rezygnować - i ostatecznie zadzwoniłam do serwisu, po specjalistę.

***
Specjalista przyjechał, spojrzał na mnie jak na blondie, zapytał gdzie mam kabelek (na to pytanie odpowiedziałam dokładnie takim samym: skąd mam do diabła wiedzieć jaki kabelek i gdzie, ja jestem gospodynią domową, a nie geniuszem technicznym), po czym usiłował mnie spławić, podłączając byle co i byle jak. Na to się już wkurzyłam, najpierw wymieniając mu to, co chcę mieć podłączone, a co działało w Philipsie (on na to: niemożliwe ! - ja na to: myk do pokoju, po specjalnie zakupioną przełączkę do dvd oraz wideo, i to taką, że eurozłącza z niej zwisały jak macki ośmiornicy, więc faceta lekko ścięło). Potem zaczął marudzić, że sygnał za mocny, a w ogóle to mój telewizor jest ZBYT NOWOCZESNY !!!! więc już na maxa zła zapytałam czy to oznacza, że:

1. nie poradzi sobie z podłączeniem
2. nie będę mieć przekazu analogowego
3. mogę liczyć na dobrą jakość obrazu tylko z dekodera
4. HGW jak się będzie nagrywać na wideo
5. czy w takim razie mam odstąpić od umowy z nimi i zamontować antenę satelitarną, z którą nie będzie problemu?????

I dodałam, że po diabła proponują mi dodatkowo internet w domu, jeśli (proszę pana, niech pan spojrzy: mam tu same najnowsze produkty, czyli komputer, procesor oraz monitor, i obawiam się, że mielibyście trudności z podłączeniem mnie na takim poziomie, jakiego bym sobie życzyła) nie są w stanie usługi wykonać. A jak nie umie zrobić nic z telewizorem, to proszę, oto rachunek, paragon, niech bierze telewizor do sklepu i wymieni na taki model, który jemu będzie pasował, z zastrzeżeniem, że ma to być 14 cali i nie wolno mu ważyć więcej niż 8 kg.

Facet skapitulował.

Koniec końców przestał mnie uważać za blondynkę, po czym poleciał do samochodu po jakieś eksperymentalne kable, próbował sygnału chyba przez godzinę, aż dopasował mniej więcej i raczej mniej niż więcej, bo na analogu nadal się sypie śnieg czasami, a poza tym przechodzą piękne pasy w pionie i poziomie.

A ja mam dość - kupię jeszcze ten jeden potrzebny kabelek i jak się okaże, że nie nagrywa porządnie, to przechodzę na satelitę, bo nie ma się co szczypać; tracę mnóstwo kasy na abonament, w zasadzie mając tylko 10 programów na zapowiedziane 69. Taka jest cena postępu. Zachciało mi się LCD, no to mam. Za to pięknie odbiera wszystko z DVD - no, chociaż tyle. Jeszcze tylko karta telewizyjna i mogę robić całe studio...

znikający punkt

2011-05-06T08:06:00.005+02:00

To, oczywiście, ja. Już jakiś czas temu doszłam do wniosku, że jeśli chcę zweryfikować listę osób, które pukają do drzwi wirtualnych, to wystarczy się utajnić, opcja "niewidoczny" jest znakomita. Tak więc przestało się świecić moje skypogadowe słońce, a efekt jest zaskakujący. Co najmniej dwie osoby, o których myślałam, że są dobrymi znajomymi, nagle przestały nimi być. Skończyło się na dwu-trzykrotnym wysłaniu wiadomości, że się nie świecę, i olaboga, co się z tobą dzieje. Nie chciało mi się odpisywać, że przecież mam także telefon, bo widocznie zrozumienie tego przekraczało zdolności kojarzenia ich. W ten oto sposób pozbyłam się trzech: prosto, bezkonfliktowo i bezboleśnie, unikając zbędnych pytań. Tak sobie myślę, że gdyby jakiś mężczyzna znikł kobiecie z powierzchni ziemi, to na pewno nie zrezygnowałaby po kilku dniach, a nawet tygodniach, niekoniecznie z chęci dalszego podtrzymywania znajomości, raczej z uwagi na to, że kobiety są bardziej dociekliwe - no dobra, nazwę to w końcu po imieniu: "ciekawskie". Nie patrzcie tak na mnie... znam jeszcze wiele synonimów, ale dobrze, niech będzie już ten, w miarę adekwatny: "wścibskie". Ufff.

senne manowce

2011-04-29T18:35:00.006+02:00

Jako fantastka, od razu przypomniałam sobie jeden z wątków "Ubika". Zamknięci w szklanych trumnach ludzie przebywają po śmierci w moratoriach, można się z nimi komunikować, lecz w ograniczonym zakresie - gdyż nawet martwi, wciąż mają własne sprawy i zajęcia. W ten senny świat wkracza obca istota, również zmarły, ale o wiele bardziej żywotny, pożerający gasnącą energię mieszkańców moratorium. Czat przypomina chwilami takie moratorium. Senne, pozbawione sensu rozmowy, komunikacja poza zakresem postrzegania innych (tzw. "krzaki", czyli, o dziwo, flirt) i od czasu do czasu jakaś nowa energia, która odbiera siłę tym wszystkim półżywym. Tą agresywną siłą są ludzie z zewnątrz, którzy traktują czat marginalnie i wchodzą tylko na chwilę, żeby się z kimś poprzekomarzać lub sprawdzić swoją siłę oddziaływania. Niekiedy takie wejścia mają straszliwe skutki: ci mniej odporni zaczynają czatować bez opamiętania, kończąc znajomości zawarte wirtualnie, w zupełnie realny a czasem dość bolesny sposób.

Mimo to straceńców jest wciąż wielka rzesza - tu można być wszystkim, i jeżeli ktoś wystarczająco szybko reaguje oraz ma ucho do różnych hm... dialektów, to może prowadzić coś w rodzaju gry fabularnej na żywo, a ta gra ma jedną wielką zaletę. Żaden z graczy się nie widzi (żelazna zasada: nie masz kamerki!) i nie jest w stanie niczyich słów zweryfikować. Tutaj można się pozbyć kompleksów i nabawić kompleksów... zapewne właśnie o to chodzi, o to się gra na czacie. Okazuje się, że większość ludzi w sieci potrzebuje tego, czego nie daje im codzienność, czyli duchowego i intelektualnego ciepła, zaspokojenia, poczucia bezpieczeństwa oraz dowartościowania. Jeżeli w sieci stykamy się wyłącznie z czystą żywą inteligencją (lub jej brakiem), a kontynuacja znajomości zależy tylko od nas, niekiedy lepiej jest pozostać tylko wirtualnymi znajomymi. Więcej można z takiego związku wyciągnąć, ponieważ pozostaje strefa tajemniczości, stymulująca i podniecająca. A jednak... bywa też inaczej, jako że czat składa się również z drapieżnych myśliwych, oraz potencjalnych ofiar.

kwestia interpretacji

2011-04-28T00:59:00.001+02:00

Pewnego razu znajoma chciała się pochwalić nowym (drugim) samochodem; podała mi szczegóły, zapominając o numerach rejestracyjnych, i kazała szukać pod blokiem a potem podziwiać. Przeszłam przez całą ulicę wzdłuż i wszerz, nawet trzy razy, ale nigdzie nie znalazłam samochodu pasującego do jej opisu. Po kwadransie znudziłam się szukaniem, więc wróciłam do znajomej i oburzyłam się, że wystawia czeki bez pokrycia. Spojrzała na mnie dziwnie, pokazując bez wahania kierunek. Okazało się, że na TEN samochód nie zwróciłam uwagi.

"Basiu, mówiłaś, że jest koloru szałwiowego..." "A jaki to kolor?" - fuknęła znajoma. "Każdy, tylko nie szałwiowy. Szałwia ma kolor wściekle czerwony!" - oznajmiłam triumfalnie z wyżyn swego ogrodniczego doświadczenia. Na to włączył się jej mąż: "Basia myślała o takiej szałwii, no wiesz... w torebkach".

plamy na słońcu

2011-04-25T08:17:00.001+02:00

Piękny głos. I działa na mnie jak dobry fluid.

stracił złote jabłko...

2011-04-22T01:11:00.001+02:00

Powiedział kiedyś, chełpiąc się, że mitologiczny pastuszek nie był mądry, przyznając jabłko wybranej bogini. Bo on by to jabłko przez całą wieczność trzymał, by każda z bogiń ciągle miała nadzieję na wyróżnienie. I tak też się stało, trzy boginie czuły się od czasu do czasu mile połechtane zainteresowaniem pastuszka, który brał od nich wszystko to, co miały najlepszego, nie dając nic w zamian, nie okazywał też za te dary wdzięczności.

Aż pewnego razu jedna bogini zbuntowała się i powiedziała, że ma tego dość, ponieważ poświęca jej za mało czasu, a nic nie może zrekompensować samotnie spędzonych nocy, wieczorów i poranków, samotnego jedzenia, samotnego budzenia się, samotnych świąt, które powinny być rodzinne. I odeszła, zresztą, kto ją tam naprawdę wie, taka jest wersja pastuszka.

Druga bogini także poczuła się urażona, ponieważ, mimo, że była boginią domowego ogniska, pastuszek mijał się z nią codziennie podczas chadzania na wypas, a gdy wracał i łaskawie pozwalał się nakarmić, zapadał w kilkugodzinną drzemkę, po czym, po przebudzeniu, wychodził do innej pracy, z której wracał późną nocą, gdy bogini już spała. Gdy zażądała od niego uregulowania życia rodzinnego, pastuszek tylko się roześmiał, bowiem był przyzwyczajony do tego, że on rządzi i wszystkie mu ulegają, a rozkapryszony facet jest gorszy niż rozhisteryzowana kobieta, więc na tym skończyła się dyskusja i nastąpiły ciche dni.

Najdłużej opierała się trzecia bogini, która całkiem po prostu, choć niespodziewanie, obdarzyła uczuciem głupiego pastuszka (tak to z nieśmiertelnymi bywa; mając do dyspozycji najprzedniejsze umysły, kierują się nie wiadomo czym, szukając wybranków w mierzwie), a ponieważ do tego miała też różne zasady, nie porzucała go w trudnych sytuacjach życiowych, tylko trwała i trwała. Lecz pastuszek coraz bardziej, jak się to mówi, przeginał, wielokrotnie poświęcając boginię w imię jakichś głupawych partykularnych interesów, i puchar już był prawie pełen, brakowało tylko jednej kropli...

dla każdego inny raj

2011-04-20T20:26:00.003+02:00

Mam znajomego tłumacza, który stara się nie używać pewnych słów, należy do nich "gnijąca" (skąd wiem? bo kiedy wspomniałam genialny film Burtona "Gnijąca panna młoda", tłumacz otrzepał się ze wstrętem i oznajmił, że nigdy tego nie obejrzy!), i jeszcze parę innych, równie kłopotliwych. Problem w tym, że nie podał zamiennika, więc tematy się rozmyły. Rozmawiam z nim od czasu do czasu, ale niekoniecznie o tym, o czym naprawdę bym chciała, człowiek robi wrażenie wypranego z uczuć, z betonem w miejscu empatii oraz wrażliwości, rozmowy z nim muszę mocno kontrolować, bo niemal fizycznie odczuwam, kiedy powiedziałam coś niewłaściwego - na kilka sekund zapada milczenie, a potem lodowaty głos proponuje, żeby już iść spać albo pogadać o czymś innym. Trafiłam na faceta, który na śniadanie pija poranną rosę, na obiad zjada nektar, dla rozrywki brzdąka palcami po klawiaturze, i broń Boże w ubikacji nie wypróżnia się, tylko subtelnie uwalnia swe uduchowione ciało od nieczystości. Inni w tym czasie po prostu robią kupę :)

***
Pewnego razu byłam świadkiem takiej oto scenki na peronie w stolicy - obok wybujałej dziewoi w mundurze konduktora biegnie trochę od niej niższy facecik, błagając o sprzedanie biletu: "...przecież ma pani kupę wolnych miejsc!". Na co dziewoja, wcale nie zmieszana: "Proszę pana, mam DUŻO wolnych miejsc!".

mów do mnie jeszcze

2011-04-11T22:36:00.009+02:00

Kazimierz Przerwa - Tetmajer
Mów do mnie jeszcze

Mów do mnie jeszcze...
Za taką rozmową tęskniłam lata...
Każde twoje słowo
słodkie w mym sercu wywołuje dreszcze -
mów do mnie jeszcze...

Mów do mnie jeszcze...
Ludzie nas nie słyszą,
słowa twe dziwnie poją i kołyszą,
jak kwiatem, każdym słowem twym się pieszczę
mów do mnie jeszcze...

***
Pierwszy raz się odezwałam... osobiście :))

dałeś mi herbacianą różę

2011-04-11T12:31:00.002+02:00

Pewnego dnia pojechałam do miasta ze znajomym, trochę się poobijać w wielkim świecie. Na pierwszy ogień poszła restauracja "Sfinks", którą zapamiętałam głównie dlatego, że jada się tam nastrojowo i niedrogo. W dodatku tuż przy wejściu można pogadać z Mietkiem; to niewielki kameleon, który z wyżyn swojej gałązki spogląda na klientów i jednym okiem wyraża aprobatę, a drugim bacznie sprawdza, co się święci w pobliżu. Usiedliśmy tuż obok Mietka, wypiliśmy Metaxę i Kamikaze (brrr...), a potem pożeglowaliśmy dalej. Owszem, był kolejny przytulny lokal w Rynku, ale okazało się, że nie ma w nim NICZEGO, a chcieliśmy tylko Guinessa i szarlotkę albo sernik. Nie ma to jak dworcowe mordownie! Ta obok naszego dworca już dawno odeszła w niepamięć - dziwnie się czuję, nie widząc znanej od lat sylwetki pawilonu. Lecz została inna, jedna jedyna. Tam poszliśmy.

Unosi się w niej zapach kapuchy i mięsa, piwa i papierosów. Ależ klimat. I jakoś, choć nic nie jadłam, byłam pewna, że każde danie z jadłospisu - będzie. Obezwładniło nas. Znajomy kiwał się nad piwem, coraz bardziej spóźniony do domu, telefony atakowały go z histeryczną częstotliwością, ale nie miał ochoty wychodzić; wtem wpełzło trzech facetów bacznie rozglądających się na boki, nienaturalnie spiętych. Przemknęli pod ścianami, plasując się na końcu sali, obok automatów do gier hazardowych (na automatach widnieje napis: brak pieniędzy). Spojrzałam odruchowo w tamtą stronę, ale nie wiedziałam, co faceci robią, bo zasłaniali ręce. Dostałam zeza! Okazało się, że grali w karty. Lokalny koloryt taki - a już myślałam, że obyczaj zaginął. Między stolikami włóczył się smętny dziadek, prosząc o 10-20 groszy na chlebek; przeważnie każdy dawał mu kasę, bo niewielka, a ja pomyślałam, że ziarnko do ziarnka... za chwilę spytałam znajomego, po co ludzie przychodzą do tego baru, jeśli na dworcu mają do dyspozycji wiele innych. I usłyszałam barwną opowieść o żonach w rozchełstanych szlafrokach i przydeptanych pantoflach, chmarach dzieci nie dających zasnąć, sprawach domowych nie cierpiących zwłoki, długach bankowych oraz innych, hej! Sprowadzało się to do jednego: "oni tu przychodzą po wolność". Biedactwa. Ciekawe, co na ten temat miałyby do powiedzenia ich żony?

... a rozgadany znajomy właśnie pakował się do kolejnej klatki, stanowczo zaprzeczając, że coś mu na ten temat wiadomo. Każdy jest w jakiejś klatce, tylko jedni ich mają więcej, a drudzy mniej - prawdziwie wolni są tylko ci, którzy nie mają żadnej rodziny i żadnych dóbr materialnych. Zatęskniłam przez chwilę za takim dzikim życiem, ale zamrugałam i znów wróciła szara, zadymiona rzeczywistość dworcowej knajpy; w perspektywie kolejna samotna noc - przespana, niemniej bezpowrotnie stracona.

***
Skąd tytuł notki? Blisko nas siedziała odwrócona tyłem para. Bawili się świetnie, podobnie jak my. Jedli, rozmawiali. W pewnej chwili ON wstał i wyszedł - długo go nie było, pomyślałam: zwiał. Ale wrócił, niosąc przepiękną herbacianą różę na długiej łodyżce, którą JEJ wręczył. I wtedy ONA się odwróciła. Była najbrzydszą kobietą, jaką od dawna widziałam, ale miała w oczach coś takiego, co promieniowało na całą spelunkę. Cóż, nie ja dostałam tę różę...

kuglarz

2011-04-11T12:28:00.000+02:00

Zachwycał wszystkich. Wyciągał gołębie z rękawa; migając białymi mankietami,
nieznacznym ruchem smukłych palców wypuszczał w niebo kolorowe baloniki.
Żonglował monetami, a gdy monet brakło - słowami. W oczach miał wiecznie
wyraz nienasycenia, jakby ogromne rzesze podziwiających nie wystarczały
jego ambicji. Całym sobą żądał poklasku - lecz zaraz po skończonym show
tracił zainteresowanie kolejną grupą gapiów - i odchodził, przeglądając się
w publiczności, jak w martwym zwierciadle.

Aż nadszedł dzień, gdy stanął na placu z rzeźbą "la bocca della verita".
Za plecami miał wiernych wielbicieli, u boku dziewczynę z poważną,
bladą twarzą we łzach. Łaskawie pozwolił jej zadać pytanie, niedbale
wkładając dłoń w zimne usta rzeźby. Zapytała więc, pokornie.
Odpowiedział: "tak" - donośnym, aroganckim głosem i już chciał odejść,
lecz nagle ciemność wessała go w głąb kamienia.

Świat umarł i narodził się ponownie.
Bez niego.

zaginiony kwiat

2011-04-10T16:34:00.014+02:00

Wersja dla dorosłych:
Jestem, kurwa, pierrdolonym kwiatem lotosu
na jebanej, spokojnej tafli jeziora

jak w Taplarach

2011-04-08T08:35:00.003+02:00

Pewnego razu, jeszcze jako młoda żona (i synowa) pojechałam w odwiedziny do teściów, którzy mieszkają na hmmm... wschodnich krańcach Polski. Pani domu mówi z bardzo ładnym zaśpiewem, jakiego nigdy nie umiałam naśladować. Oczywiście nie pozwalała mi niczego robić, nawet zupy dla dziecka przyprawić, więc dokonywałam cudów, żeby ją wymanewrować z gotowania obiadu. Tamtego dnia pojechałam do znajomej, a w rzeczywistości na "grandę", bo potrzebowałam pilnie seler do zupki (w tych stronach nie wiedzieć czemu, selery są uważane za chwasty).

Wracam więc triumfalnie z wielkim pękiem jarzyn i co widzę?

Teściowa stoi na podwórku u stóp wielkiej błotnistej kałuży i zawraca błoto kijkiem, a teść z wysokości schodów wydaje komendy: "w prawo, w lewo, wyżej, w bok". Ani chybi, coś siedzi w tym błocie, ale co??? Na wielkie oczy pełne zdumienia, teściowa wyjaśnia dramatycznie: "Kolczyk mi spadł!!!". Hm... kiedyś na cmentarzu Rakowickim widziałam, jak pewnej kobiecie ześliznęła się obrączka i już jej nie znaleziono, choć nagroda za odzyskanie była spora i zabawiano się kilka godzin kopiąc nową studnię. Zdaje się, że wyraz zwątpienia zagościł na mojej twarzy, bo teść jak ten Dobromir wpadł na genialny pomysł. "Wiesz co... wrzuć tam drugi kolczyk, zobaczymy JAK spada i w tym miejscu będziesz szukać". Teściowa błyskawicznie wykonała polecenie, po czym znów zaczęła męczyć kijaszek.

I stało się...

Tajemnica ZATOPIONYCH kolczyków pozostała nie rozwiązana :)

***
Co do teścia, jako były nauczyciel przemawiał tonem mentora w najdziwniejszych sytuacjach; tak więc pewnego pięknego dnia, widząc, że ze smakiem wcinam liście surowej białej kapusty, rzekł: "Moje króliki, kiedy się najedzą tego za dużo, mają wzdęcia i zdychają". Spojrzałam na niego niemal z pogardą: "drogi tato... ale przecież JA nie jestem królikiem!".

atramentu czar

2011-04-08T01:56:00.004+02:00

Kałamarz, pióro ze stalówką i papier drzewny oraz bezdrzewny kojarzą mi się ze szczenięcymi latami beztroskiego niemyślenia. Niestety, już od dawna piszę długopisem - z coraz większym obrzydzeniem i samozaparciem, a gdy usiłowałam sobie przypomnieć, kiedy popełniłam jakieś odręczne pismo, ze zgrozą stwierdziłam, że na wielkanocne święta. Od kiedy mam komputer, używam go jako maszyny do pisania, zresztą to też nieprawda, bo odłączyłam drukarkę, żeby podłączyć skaner, to było jakieś sześć lat temu, i tak już zostało.

Ale ad rem: nie wiem, czy ktoś przypatrywał się dokładnie sposobowi utrwalania barwnika, czyli pisma. Uwielbiam chwile stawiania znaków na kartce koloru bieli albo ecru, przysuwam ją wtedy blisko oczu i patrzę, jak atrament wsiąka w papier, przez chwilę na narysowanych liniach jest jeszcze mokry, błyszczy się i wabi, a potem stopniowo wysycha i już można odczytywać treść, jeśli ktoś zwraca uwagę na takie niuanse. Mam także zielony kałamarz... pachnący wodą morską i rozgrzanym piaskiem, oraz algami, morszczynem... Używam tylko piór z tłoczkiem i atramentu Pelikana, ma on swoisty, ostry zapach malin, który utrzymuje się do czasu wyschnięcia. Pisałam już chyba wszystkimi kolorami, w czasach podstawówki na zielono (zwariowane filmowe scenariusze :), potem przez jakiś czas królował brąz, następnie fiolet, ale go szybko porzuciłam, wracając do eleganckiej czerni. Aż kiedyś zobaczyłam atrament moich marzeń i zapragnęłam go dostać, tego koloru nie da się opisać, był czymś pośrednim między turkusem a malachitem, więc można sobie wyobrazić, jaki wzbudził we mnie zachwyt. Jeśli się spojrzy na kamień, który zwą amazonitem (rosyjskim) można ujrzeć, że ma kolor morza, poprzecinanego pienistymi falami. Taki jak ten atrament. Do tej pory nie zdołałam go wypisać, co świadczy dobrze albo o jakości atramentu, albo źle o moim literackim zacięciu. Powiedzmy, że odręcznymi listami (ledwie się powstrzymałam, żeby nie napisać: mailami) honoruję tylko bardzo dla mnie ważne osoby, a nie ma ich wiele, może nawet wcale nie istnieją...

oczy szeroko zamknięte

2011-04-06T13:22:00.000+02:00

Powinnam ten wpis dedykować pewnej osobie, mojej inspiracji, niezmiennemu natchnieniu - czy to w czułości, czy we wściekłości. Oczywiście, jak niektórzy się domyślą, jest to kobieta (przykro mi, ale żaden pan nie miał ochoty zostać moim Muzem). Wbrew pozorom płeć jest tu ważna, ponieważ jako skandalicznie heteroseksualna - wiecznie będę gonić JĄ, czyli króliczka. I nikomu nie powiem, co jej zrobię, jak ją złapię :)

***
Były sobie Walentynki.

Tak naprawdę, dzień jak co dzień, ani lepszy, ani gorszy, lecz rozdmuchany reklamą do granic przyzwoitości i wszyscy się zgodnie tymi reklamami katują, skrzętnie obliczając otrzymane baloniki, kartki, oczka czy inne wymyślne dowody na to, że żyją w pamięci. Ponieważ nie miałam zamiaru się katować, zaczęłam intensywnie myśleć o czymś zgoła innym, i tak oto dotarłam do mitu o Erosie i Psyche. Mit jest piękny - wystarczy zamknąć oczy, żeby wyobrazić sobie niewinne, piękne dziewczę, zakochane w swoim niewidzialnym, lecz realnym skrzydlatym mężu.

Jej dłonie, oplatające głowę Erosa.
Jej włosy, spadające na jego usta.
Jej wargi, całujące każdy skrawek jego skóry.

Dotyk.
Zapach.
Smak.

Wszystkiego było mało, musiała jeszcze ZOBACZYĆ. Usprawiedliwiam ją, bo wiem, że nie zrobiła tego gnana ciekawością, rozpaloną przez zawistne siostry - tylko chciała się przekonać, że to, co wyczuwa innymi zmysłami, jest prawdą, i że ten wspaniały mężczyzna należy do niej. A ona naprawdę należy do niego. Czasem lepiej poprzestać na kilku tylko zmysłach, nie włączając wzroku. Bo może się okazać, że przypadkiem jakimś pokochaliśmy żabkę, której widoku nie możemy znieść. Lub sami jesteśmy ukochaną czyjąś żabką, a chcielibyśmy swą prawdziwą naturę ukryć.

Zamknij oczy, Ssskarbie.
I oddychaj głęboko :)

Dancing Doll

2011-04-06T13:10:00.001+02:00

...z niezapomnianego Casanowy. Federico Fellini.
Muzyka: maestro Nino Rota.

cosi fan tutti

2011-04-02T13:38:00.001+02:00

Pewien sułtan, władca małego, ale bogatego państwa, posiadał spory harem, w którym zgodnie żyło kilkadziesiąt jego żon. Wszystkie piękne, wszystkie młode. Lecz sułtan, zajęty innymi przyjemnościami i obowiązkami też, rzadko je odwiedzał. Stał się jednak cud - nadszedł Międzynarodowy Dzień Kobiet. Sułtan osobiście zaszczycił swój harem, a gdy wszedł, zwróciły się na niego oczy kobiet: wilgotne, ciemne i spragnione. Naczelny eunuch nakazał kobietom ustawić się w długim rzędzie - wtedy władca podszedł do pierwszej z nich, zdecydowanym ruchem odsunął jej welon i coś wyszeptał do ucha, po czym wyszedł. Niewiasta spłonęła niczym piwonia; wszystkie żony rzuciły się do niej, by pogratulować wyróżnienia. A ona niemal omdlewając, powtórzyła jego słowa: "kocham cię... podaj dalej..."

Nic dodać, nic ująć.

kocham dzieci

2011-03-17T16:06:00.004+01:00

Miałam wczoraj bardzo ciężki dzień, bo pogoda pod psem i mnóstwo załatwiania głupot, więc gdy wróciłam do domu, byłam wykończona, a potem bardzo wcześnie padłam. Poza tym, po pewnej przemiłej rozmowie, już nic nie mogłam. No dobra, leżę sobie w objęciach Morfeusza i słodko drzemię, a tu dzwoni telefon. ...że północ prawie wybiła, nie muszę wspominać, prawda? Tym razem moje dziecko, które funkcjonuje o bardzo dziwnych porach, doszło do wniosku, że musi wypróbować skype. Próbowała blisko godzinę; wiemy już na sto procent, że działa.

Przetrzymałam ją. Niech sobie nie myśli, że mama to stary zgred. Sama zaczęła błagać o litość, gdy tymczasem ja, jak skowronek, jak szpaczek jakiś, jak zapowiedź wiosny i sama nie wiem, co jeszcze, opowiadałam jej różne rzeczy i dziób mi się nie zamykał, a opowiadać umiem, oj, umiem. W końcu jednak pożegnałyśmy się, po czym z ulgą wróciłam na łóżko, rozbawiona do łez.

Tuż przed zaśnięciem pomyślałam: co za radość, mam tylko jedno dziecko.

daję ci słowo

2011-03-17T14:19:00.001+01:00

Daję ci słowo, że nie ma mowy
takiej i takich słów, które by można
dać komuś tak, jak rękę na zgodę się daje,
dam sobie uciąć rękę, że nie ma
mowy o takich słowach, że dać słowo znaczy
dać gardło za coś, co i tak nie przejdzie
przez nie, co jest z góry dawaniem za wygraną;
kto daje słowo, nie daje nikomu
posłuchu ani spokoju, niczemu
nie daje wiary i w niczym nie daje
sobie rady i wszystkim daje do myślenia, więc
daję ci słowo, że nie ma mowy,
że nie ma rady, że nie ma sensu,
że nie ma tu do kogo ust otworzyć i że
jednak dano nam tylko słowo do wyboru

(Stanisław Barańczak)

jak pachnie cisza?

2011-03-15T15:17:00.002+01:00

Korzenie słuchania ciszy pochodzą sprzed kilkunastu lat, kiedy dziecięciem nieletnim będąc, pojechałam na wakacje do Muszyny. Tam, oczywiście, zbijałam bąki, ale czasem też chodziłam na wycieczki. Pewnego dnia poniosło mnie do miejscowości Złockie, gdzie oddaliłam się od stada koleżanek i zaczęłam samotnie zwiedzać okolicę. I znalazłam łąkę, a na łące maleńką drewnianą cerkiewkę z zachęcająco uchylonymi drzwiami. Weszłam, usiadłam, po czym zamarłam w zachwycie, bo nigdy jeszcze nie słyszałam takiego dźwięku.

To była cisza.
Absolutna, porażająca, mistyczna.
Zachwycająca, majestatyczna, ekstatyczna.

Siedziałam tam dobrą godzinę, zapomniałam o całym świecie, bo nietrudno było zapomnieć, gdy przeszło się nagle w inny wymiar. Podobne odczucia miałam, oglądając cudowny, tajemniczy film Weira "Piknik pod Wiszącą Skałą".

Ja - zostałam znaleziona.
I chyba tego żałowałam.

***
Po wielu latach podjęłam pierwszą samodzielną pracę, polegającą na wysłuchiwaniu (!) ludzi przychodzących ze skargami, czyli petentów. Koleżanki z pracy nie szanowały cudzych uczuć, dodając swoje trzy grosze w postaci wiecznie grającego, trzeszczącego radia. Przychodziłam do domu zmęczona całym tym zgiełkiem i od razu wyłączałam wszystko, co tylko było możliwe. Nawet telewizora nie miałam przez długie lata. Teraz dorobiłam się sprzętu audio oraz wideo, ale wciąż jeszcze, gdy pracuję albo siedzę przy komputerze, wszystko wyłączam, żeby mnie nie rozpraszało.

Cisza jest wielkim darem, ale nie każdy umie ją docenić.

kafelkowe dzieciństwo

2011-03-12T07:00:00.000+01:00

Piece, jak pamiętam, były dwa. Trzeci pomijam, bo nie grał istotnej roli, natomiast pozostałe bywały ośrodkiem życia towarzyskiego, szczególnie w zimie. Do wysokiego pieca w pokoju tuliłam się zawsze, gdy chorowałam, albo gdy było mi smutno; nawet teraz pamiętam swoisty zapach rozgrzanych jego ciepłem kredek, które dostałam na mikołaja od dziadków, a leżały za blisko i zaczęły się trochę nadtapiać.

Drugi kuchenny piec był znacznie mniejszy, za to bardziej go lubiłam - miał charakterystyczne popękane fajerki, sabasznik (jak mawiała moja babcia) i popielnik, przed którym co wieczór dziadek przesiadywał z papierosami. Wpatrywałam się w iskierki dogasające w popiele i marzyłam o różnych głupich rzeczach, o jakich może myśleć siedmioletni, a potem dziewięcioletni brzdąc - zapewne o tym, jak zamienić śniadaniowe lizaki i słodycze na ogórki kiszone. Oczywiście, w szkole. Pamiętam jeszcze zapach kadzidła; babcia zawsze okadzała mieszkanie na trzech króli, wtedy ten zapach trwał co najmniej tydzień, i pamiętam, jak przypalała na piecu cebulę. Nic nie może się równać ze smakiem cebuli, zdjętej prosto z blachy, wrzuconej potem do rosołu...

dzień pierwszy

2011-03-12T06:51:00.001+01:00

W dniu jej narodzin przy kołysce stanęły wróżki.
Trzy.

Pierwsza z nich, gdy zobaczyła małe, mizerne dziecko, skrzywiła pogardliwie usta i powiedziała: "nic z niego nie będzie". Druga przyjrzała się dokładniej, po czym rzekła: "zostanie albo wielkim człowiekiem, albo dziwką". Trzecia nie traciła czasu na gadanie - bez słowa zabrała dziewczynkę, by ją wychować.